Ongelijkheid blijft bestaan: Vollering wint haar derde Doyenne, maar krijgt €7.000 minder dan Pogačar

Ergens leken de beide versies van La Doyenne op elkaar.  Demi Vollering liet op La Redoute het peloton achter zich en ging solo richting Luik. Drieëndertig kilometer later passeert de 29-jarige kopvrouw van FDJ United – SUEZ als eerste de streep, goed voor haar derde zege in Luik-Bastenaken-Luik Femmes. Haar totale premie: €14.000. Nu kun je zeggen dat Pogačar er harder voor moest werken, aangezien hij Paul Seixas nog in z’n wiel had op Roche-aux-Faucons. Maar dat is natuurlijk niet het punt. Want Tadej Pogačar wint uiteindelijk de manneneditie van La Doyenne, ook met een solo. Maar zijn totale premie is: €21.000. Ongeveer 1/10 van de Richard Mille om z’n pols, maar goed.

Er zijn natuurlijk allerlei verklaringen voor te bedenken. Wat heet: er is zelfs een gehele premietabel met daarin netjes uitgerekend wie wat krijgt enzovoort, enzoverder. De winnaarsbonus bij de vrouwen bedraagt €12.500; bij de mannen €20.000. Daarbovenop werkt een klimpremiesysteem dat per editie een ander totaal oplevert. Maar het gaat om de structurele kloof.

Het blijft een inmiddels terugkerende discussie: als we beide koersen serieus gaan nemen, dan is het gelijktrekken van prijzengeld een van de belangrijke punten. Nu weten we allemaal dat prijzengeld in het wielrennen een relatief lachertje is, vergeleken met sporten als tennis of golf. Hier zijn sporters ook niet per se afhankelijk van het geld, maar in een damespeloton waar de betaling niet per se een vetpot is, maakt het zeker verschil.

Het verschil in detail

Vollering ontving €12.500 voor haar overwinning. De organisatie keerde daarnaast €500 uit voor elke renster die als eerste over een van de tien beklimmingen kwam. Vollering reed op de laatste drie klimmen als eerste over de top en verdiende zo nog eens €1.500. Totaal: €14.000.

Achter haar kreeg Puck Pieterse als nummer twee €3.000. Anna van der Breggen eindigde als vierde en ontving €1.000.

Pogačar streek €20.000 op voor zijn vierde Luik-titel, de derde op rij. Hij kwam op twee beklimmingen als eerste boven, goed voor €1.000 aan klimpremies. Totaal: €21.000. Paul Seixas, die hem tot op de voorlaatste klim het vuur aan de schenen legde, verdiende als runner-up €10.500. Remco Evenepoel kreeg voor zijn derde plaats €5.000.

Het begint bij de basis – aandacht

Een van de belangrijkste drivers onder de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen in het fietsen is de aandacht die er is op televisie. Het was gisteren extra pijnlijk, om te zien dat we bijna een uur moesten wachten op het live verslag van de vrouwenkoers, omdat de mannen de snelste L-B-L ooit hadden afgewerkt. Maar ergens in een protocol stond: uitzenden vanaf 16:30.

Gelukkig misten we niet de finale, maar ergens wringt het. Het belangrijkste argument is altijd kosten. Maar kosten zijn hoog als er geen verdiensten tegenover staan. En als je de koers niet laat zien, is sponsorgeld minder hoog, is het minder in beeld en zo krijg je een cirkeltje waar je maar in blijft ronddraaien.

Daarbij zou je ook kunnen kijken naar andere manieren van de koers weergeven. Een helikopter is niet bepaald goedkoop….om maar eens iets te roepen. (hoewel het toch altijd fijn is om langs de kant te kunnen zeggen: ‘ze komen eraan, ik hoor de helikopter’). Een drone kan tegenwoordig makkelijk 20 minuten in de lucht hangen. We zien in de cross ook dat er live beelden mee kunnen worden uitgezonden. De duurste drone is nog geen uur een helikopter….

Het is trouwens wachten op een vrouwelijke variant van de ‘Rockets’. Je zou toch zeggen dat een serie over SD-Worx en de (bijzondere) tactiek een kijkcijfer hit zou kunnen zijn, waardoor we het nooit meer over prijzengeld hebben. Enfin. Kleingheidje.

Gelijke monniken, gelijke kappen

Ergens zijn wij zelf ook onderdeel van het probleem. In de voorbeschouwingen is er meer aandacht voor Seixas vs Evenepoel vs Pogacar (en elke wind die daarom gelaten wordt) dan om Vollering vs PFP of de outsider die Puck Pieterse is. Geen beslommeringen over wanneer Vollering de beslissende demarrage zou gaan plaatsen. Geen mening van elke analist met een halve meter koerservaring. Nee.

En als we vooruit kijken, dan is de eerstvolgende grote koers voor de dames de Giro. Een weekje chaos in Italië, waar altijd wel iets mankeert aan deze ronde. Om over de aandacht nog maar te zwijgen. Hoewel RCS de boel organiseert en Gazzetta dello Sport een bijna directe lijn heeft, staat waarschijnlijk op pagina 32 van 32 een kadertje met de uitslag.

Long story short: we’ve got work to do. En daar is het prijzengeld slechts een deel van.