HET IS KOERS!

Het was 26 juli 1998.

Ik was tien jaar oud en voor het eerst zou ik naar een échte Touretappe in de bergen gaan kijken. Eerder waren we al eens naar een tijdrit geweest, die indertijd bijna vanzelfsprekend door Indurain werd gewonnen. Dit zou het echte werk worden. De liefde voor de koers werd mij met de paplepel ingegoten door mijn vader en ik begon steeds grotere happen te nemen.

Het plan was om ’s nachts op de berg te overnachten om de volgende dag de renners te kunnen zien. Uiteraard waren wij niet de enige met dit plan en dit bleek toen wij op de Lauteret stonden. [Lees verder]

Mensennamen, soms zijn ze net als een melodieus liedje of een Martin Luther King-achtige quote. Minutenlang, urenlang, dagenlang spoken ze door je hoofd – omdat de drager zoveel indruk heeft gemaakt (hoe, dat wil ik in het midden laten) of simpelweg omdat er sprake is van een ongebruikelijke combinatie van voor- en achternaam. En zodra hij in het hoofd is genesteld, zie ‘m dan nog maar eens te verbannen naar de prullenbak van de hersenpan. Namen kunnen hardnekkig blijven rondzingen tijdens de dagelijkse levenswandel.
Het huidige Giro-peloton heeft zo’n naam: Sonny Colbrelli, rugnummer 46, rijdend voor de fluorgroene Bardiani-brigade. [Lees verder]

Hij werd gedragen. Hij had een zonnebril op. Hij huilde. Ik had nog nooit een huilende man gezien.

Op de wielerbaan van Vincennes werd Jan Janssen op de schouders genomen. Hij had de Tour de France gewonnen. Het was 21 juli 1968. Ik was acht jaar oud. Van wielrennen had ik tot die dag geen weet.

Mijn vader werkte bij de Shell, op het kantoor in Pernis. Daarnaast verzorgde hij in de avonduren de boekhouding van de Firma Jansen in Rotterdam, een handelsonderneming in witgoed, radio’s en televisies. De zwart-wit televisie (Philips) in onze woonkamer was een geschenk van mijnheer Jansen, een betaling in natura. [Lees verder]

Het is 27 mei 1995 als Oliverio Rincon Quintana zegevierend over de finish rijdt. In de veertiende rit van de Giro d’Italia laat de Colombiaanse klimmer Oostenrijker Totschnig en Zwitser Rominger achter zich. Tony Rominger (Mapei) wordt de eindwinnaar, op het podium geflankeerd door de Gewiss-renners Berzin (tweede) en Ugrumov (derde).

Terwijl je de verschillende renners- en sponsornamen leest, denk je ongetwijfeld aan het d-woord, maar daar gaan we het hier en nu eigenlijk even niet over hebben. Hoewel… Ik wil ook even de opmerkelijke 58-ste en 59-ste plaats in het eindklassement memoreren. [Lees verder]

De goede prestaties in de Giro ten spijt, zou het zomaar kunnen dat Nederlands paradepaardjesploeg Blanco Cycling volgend jaar niet meer bestaat. Geen sponsor, geen geld, geen ploeg. Zo simpel is het. De vraag luidt: is dat erg? Voor het ondersteunend personeel wel, dat is zeker. Maar voor de renners? Misschien is het failliet van de oude Raboploeg wel een kans. Nu moeten ze wel, met de billen bloot dus. Weg uit de vertrouwde omgeving moeten ze presteren. Zich opnieuw bewijzen. En waarom zou dat niet lukken? Talent genoeg, lijkt me. [Lees verder]