HET IS KOERS!

Fons de Wolf (22 juni 1956)

De geschiedenis van Fons de Wolf is de geschiedenis van een stijlvolle coureur. Wie spreekt over Fons de Wolf, spreekt vroeg of laat over zijn stijl.

Een engel op de fiets, door Bernini hoogstpersoonlijk gebeeldhouwd.

Fons de Wolf was een nieuwe Merckx, zoals er talloze nieuwe Merckxen waren. Hij zag er ook in de finales van de zwaarste koersen uit als een kwieke twintiger die met z’n tante een ommetje voor de frisse lucht maakt. Zijn lijden voltrok zich in een zwijgzame pracht, hij reed mooier dan Merckx ooit gereden had. [Lees verder]

Pinkstermaandag. We fietsten over de Aspin (1490 meter) en daalden door een grauw wolkendek richting Payolle, waar we afsloegen voor Hourquette d’Ancizan (1569 meter). Waar de temperaturen op Aspin doenbaar waren, werden we in de laatste kilometers van Hourquette getrakteerd op een ijzige regen. “Geeft je te denken over de Galibier,” zo zei ik tegen de gast die ik in hondenweer over zijn eerste cols in de Pyreneeën begeleidde. “Dat is nog een kilometertje hoger.”

Als wielerliefhebber moet je tegenwoordig de Giro d’Italia hoog hebben zitten. Alles heet er aantrekkelijker te zijn: de ritten, de rondemissen, de koers. [Lees verder]

Al op bladzijde zeventien vraag ik me af of ik wel de juiste persoon ben om een recensie over dit boek te schrijven. Want wat schrijven de auteurs daar?

‘We oefenen vast om op het juiste moment weer ‘vive le vélo’ mee te kunnen zingen…’ En even later: ‘Bij de eerste klanken van de tune maken we een vreugdedansje.’

De auteur dezes doet precies hetzelfde, elke zomer, drie weken lang. Want ja, wielrennen is prachtig, maar de Tour… Ach, de Tour.

Uit het boek ‘Thuis voor de Tour’ van Monique Huijdink (@miesjeB) en Anne Spapens (@ponckster) blijkt dat ik in ieder geval niet de enige ben die al een paar weken voor le Grand Départ kriebels in haar buik heeft. [Lees verder]

Toen na de volledige eerste week van de Giro d’Italia Robert Gesink op de derde plek in het algemeen klassement stond, dacht ik dat hij een goede kans maakte het podium aan het eind van de ronde te bestijgen. Ik dacht dat de kans op valpartijen zo klein was geworden, dat zelfs Robert Gesink in staat zou moeten zijn op zijn fiets te blijven zitten. Wat was ik een domoor.

Er had namelijk nog zo veel méér mis kunnen gaan. Een windvlaag had een handvol renners omhoog kunnen hijsen, waar Gesink vanzelfsprekend één van zou zijn geweest. [Lees verder]

Het was 26 juli 1998.

Ik was tien jaar oud en voor het eerst zou ik naar een échte Touretappe in de bergen gaan kijken. Eerder waren we al eens naar een tijdrit geweest, die indertijd bijna vanzelfsprekend door Indurain werd gewonnen. Dit zou het echte werk worden. De liefde voor de koers werd mij met de paplepel ingegoten door mijn vader en ik begon steeds grotere happen te nemen.

Het plan was om ’s nachts op de berg te overnachten om de volgende dag de renners te kunnen zien. Uiteraard waren wij niet de enige met dit plan en dit bleek toen wij op de Lauteret stonden. [Lees verder]