De jarige Robert Hunter’s overstap naar Barloworld: etappewinst in de Tour

De nieuwe Van Heerden

Sinds 2003, dan nog op een Zuid-Afrikaanse licentie, wordt een bescheiden ProContinentale ploeg gesponsord. Renners van het eerste uur luisteren naar namen als Ryan Cox, Tiaan Kannemeyer en David George. Ze rijden vooral wedstrijden op het Afrikaanse continent en hopen heimelijk de nieuwe Alan Van Heerden te worden. Hun landgenoot waagde aan het einde van de jaren ’70 de overstreek naar Europa en zou de eerste Zuid-Afrikaan worden die niet alleen een grote rond reed, maar er ook een rit won. In de Giro van 1979 spurtte hij in de zevende etappe naar de dagzege. De Tour zou Van Heerden nooit rijden. Daarvoor was zijn afkomst te controversieel. In het Zuid-Afrika van die tijd is Apartheid immers aan de orde van de dag. Om die reden boycotten Europese atleten sportwedstrijden in het land en mogen Zuid-Afrikanen omgekeerd ook niet deelnemen buiten hun eigen continent. Van Heerden glipt door de mazen van die wetten, al worden door zijn Girosucces wel degelijk slapende honden wakker. Het maakt dat de renner na twee opeenvolgende deelnames terugkeert naar zijn thuisland. Pas twee decennia later zal Van Heerden een opvolger krijgen als het gaat om een volgende Zuid-Afrikaan die een rit wint in een grote ronde. Hunter heeft de primeur in zowel de Vuelta als de Tour.

Claudio Corti

Eerst nog even terug naar Barloworld. Na een jaar bescheiden Afrikaanse koersen te hebben gereden, strikt de sponsor in 2004 Claudio Corti als ploegleider. De vicewereldkampioen van twintig jaar eerder is het brein geweest achter successen van onder anderen Gianni Bugno en ziet wel een uitdaging in het project. Om de ploeg meer kansen te geven Europese wedstrijden te rijden vraagt Team Barloworld een Italiaanse licentie aan, al is het rennersgilde nog steeds voor ongeveer de helft Zuid-Afrikaans. Het andere deel bestaat uit met name Italianen, van wie veteraan Gabriele Missaglia de bekendste is. Langzaam groeit de ploeg. Er worden ereplaatsen behaald in aansprekende koersen en de hoofdsponsor stelt een wat ruimer budget beschikbaar voor meer versterkingen. Igor Astarloa voegt zich onder anderen bij de selectie, al is de Spaanse wereldkampioen van 2003 sinds die titel aardig aan de sukkel geraakt en nauwelijks nog een schim van de renner die de regenboogtrui veroverde. Hij zal Team Barloworld echter wel degelijk haar tot dan toe grootste overwinning bezorgen door in het najaar van 2006 Milaan-Turijn op zijn naam te schrijven. In de maanden die volgen draait de sponsor de geldkraan verder open en bindt een aantal interessante jonge talenten aan de ploeg. De Colombiaan Mauricio Soler bijvoorbeeld, maar ook Kanstantsin Siwtsow en wat te denken van ene Geraint Thomas?! Om haar Zuid-Afrikaanse afkomst niet te verloochenen wordt ook de renner die al een decennium lang de vaandeldrager is namens het land, binnengehaald. Na in zeven jaar tijd vier ploegen te hebben versleten, stapt Hunter over naar Team Barloworld.

Entree in het peloton

In 1999 had de, net als zijn nieuwe sponsor, uit Johannesburg afkomstige renner een verpletterende entree gemaakt in het profpeloton. Dankzij zijn snelle eindschot bleek hij onmiddellijk een niet te onderschatten factor in massasprints. Zeker wanneer een lastige dag aan de finale vooraf was gegaan en de pure spurters het peloton hadden moeten laten gaan, blijkt Hunter iemand op wie je gerust een bescheiden vermogen kunt inzetten bij het plaatselijke wedkantoor. De Zuid-Afrikaan had zijn debuut in een grote ronde onmiddellijk opgeluisterd met een ritzege. Twintig jaar na landgenoot Van Heerden won eindelijk weer eens een renner uit het meest zuidelijke land van het Afrikaanse continent een etappe in de Giro, Tour of Vuelta. Een primeur dus voor Hunter in Spanje. Twee jaar later klopt hij opnieuw alles en iedereen in een Vuelta-etappe. De Tour is dan de enige van de drie grote rittenkoersen die nog nooit een Zuid-Afrikaanse ritwinnaar heeft mogen begroeten. De ronde zal nog zes jaar geduld moeten hebben en bewijst zichzelf een uitermate grote dienst als, middels een wildcard, Team Barloworld in 2007 naar Frankrijk mag afreizen. De ploeg maakt een verpletterend debuut. Dat komt niet door Thomas, trouwens. De Brit, die elf jaar later in het geel Parijs binnenrijdt, eindigt zijn eerste ronde als voorlaatste. Alleen de Belg Wim Vansevenant staat achter hem geklasseerd. In 2008 zal een andere latere Tourwinnaar namens Barloworld in Frankrijk debuteren. Chris Froome wordt 84ste. Het zijn bij het debuut van de ploeg met name Soler en Hunter die hun Zuid-Afrikaanse sponsor onmiddellijk mondiaal op de kaart zetten. De Colombiaan wint de Alpenetappe naar Briançon en zal zich uiteindelijk tot de onbetwiste bergkoning van de ronde kronen. Twee dagen na het dagsucces van zijn ploeggenoot slaat Hunter toe. Precies op de manier die je van hem verwacht. Door na een lastige overgangsetappe, waarin de gehele dag een verschroeiend hoog tempo wordt aangehouden zodat een – mede door een valpartij in de slotfase – flink uitgedunde groep als eerste de meet bereikt, de spurt te winnen. De Tour heeft met Robert Hunter eindelijk een Zuid-Afrikaanse ritwinnaar in de boeken staan. Eén wiens ploeg, ondanks die Britse licentie, eigenlijk ook uit datzelfde land komt.