De Nieuwe Hinault (6): Gilles Delion
In 1985 wint Bernard Hinault als nog altijd laatste Fransman de Tour. In de ruim vier decennia die volgen worden vele Franse talenten, tegen wil en dank, opgezadeld met het predicaat ‘de nieuwe Hinault’. Geen van allen kunnen ze de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk waarmaken. Deze hele Tour lang nemen we iedere dag zo’n voormalige ‘nieuwe Hinault’ onder de loep. Waarom zag het er aanvankelijk zo veelbelovend uit, maar lukte het toch niet om in de voetsporen van Hinault te treden? In het slotweekeinde, als het peloton Parijs bereikt, toetsen we de prestaties van het tweetal dat momenteel geldt als de Franse nationale hoop in bange dagen. Kévin Vauquelin en supertalent Paul Seixas. Is een van die twee dan misschien degene die Hinault eindelijk weet op te volgen en Frankrijk haar zo lang en vooral zo vurig gewenste volgende Tourzege bezorgt?
Naam: Gilles Delion
Bijnaam: Le Caillou. ‘Het steentje’; een verwijzing naar zijn solide ogende stijl
Jaren actief: 1988-1995
Ploegen: Weinmann, Helvetia, Castorama, Chazal, AKI
Aantal Tourdeelnames: 4
Hoogste Tourklassering: vijftiende bij zijn debuut in 1990
Waarom leek hij de opvolger van Hinault? : net als Fignon (zie De Nieuwe Hinault – 4) slaagt Delion erin om bij zijn debuut de witte trui van het jongerenklassement te winnen. Vooruit, ‘Le Professeur’ combineerde die prestatie in 1983 met een eindzege in de ronde, terwijl Delion zeven jaar later tamelijk anoniem als vijftiende Parijs bereikt. Toch zijn veel Fransen er op dat moment heilig van overtuigd dat ze er weer een toekomstig ronderenner bij hebben.
Waarom was hij het niet? : niet alleen van Charly Mottet (zie De Nieuwe Hinault – 2), maar ook van Delion is algemeen bekend dat hij tijdens zijn carrière een uitgesproken tegenstander was van doping en altijd ‘clean’ zou hebben gereden. Waar inmiddels bijna het gehele peloton in de eerste helft van de jaren ’90 aan de EPO blijkt te zitten, rijdt Delion door Frankrijk op twee croissantjes en een café au lait. In 1992 wint het gewezen toptalent nog wel de Touretappe naar Valkenburg, maar in het klassement komt hij er dan al niet meer aan te pas. Bij zijn vierde en achteraf laatste Tourdeelname, het is 1995, arriveert Delion in de dertiende etappe na het verstrijken van de tijdslimiet. Zwaar gedesillusioneerd besluit hij te stoppen met koersen. Uit het wielrennen verdwijnt hij echter niet. Delion rijdt nog een tijdje mountainbikewedstrijden en vervult later meerdere bestuurs- en beleidsfuncties binnen de sport.
