De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties (4): Gerben Karstens

Boven van Poppel en Hermans

Met een totaal van veertien is Gerben Karstens met afstand de meest succesvolle Nederlander, als het aankomt op wie de meeste ritzeges in de Vuelta boekt. Geen andere landgenoot wint vaker dan tien keer. Jean-Paul van Poppel en Mathieu Hermans delen met negen dagsuccessen de tweede plaats op de ranglijst. Jan Janssen en Joop Zoetemelk, de enige Nederlanders die de Vuelta weten te winnen, boeken elk niet vaker dan drie keer een dagsucces. Als hij niet zo koppig was geweest had Karstens vermoedelijk zelfs een vijftiende etappe weten te winnen. Nadat de notariszoon uit Leiden, zoals de renner zijn hele actieve loopbaan in het peloton bekend staat, in 1966 en 1967 namens de TeleVizier-ploeg van Kees Pellenaars liefst zeven Vuelta-ritten weet te winnen, keert hij pas vier jaar later terug in de Spaanse ronde. In dienst van Goudsmit-Hoff, waar ‘Den Pel’ ook weer de scepter zwaait, is Karstens opnieuw succesvol. Al blijft het in 1971 bij een enkele ritzege. De Nederlander wordt in massasprints meermaals afgetroefd door renners als Eddy Peelman, Cyrille Guimard en Walter Godefroot. Was Karstens een klein half decennium eerder nog oppermachtig in massale aankomsten, nu heeft hij een flinke dosis geluk nodig om zijn rivalen voor te blijven. Dat lukt in etappe 11A. Op de wielerbaan van Bilbao geeft hij ploegleider Pellenaars op diens 58^ste verjaardag een fraai cadeau en laat Guimard, Evert Dolman en Godefroot achter zich.

Oppermachtig in Vuelta 1973

Twee jaar later is Karstens opnieuw heer en meester in de vlakke etappes. Net als in zijn TeleVizier-tijd spurt hij namens de Duitse Rokado-ploeg de ene na de andere overwinning bij elkaar. Terwijl Eddy Merckx bezig is om onbedreigd de Vuelta te winnen, heeft Karstens na de twaalfde etappe al vier keer gewonnen. De Leidenaar heeft bovendien de blauwe trui van het puntenklassement stevig om de schouders. Iedereen die een weddenschap wil afsluiten op het verdere verloop van de ronde, zal er vermoedelijk op inzetten dat Karstens het tricot mee naar huis neemt en dat hij, voordat eindstation San Sebastián wordt bereikt, nog wel een vijfde rit zal winnen. Dat dat niet gebeurt is vooral aan de Nederlander zelf te wijten. Twee dagen voor het einde van de Vuelta stapt Karstens af en verlaat de ronde. Niet omdat de inspanningen hem te machtig zijn, maar uit protest. De renner van Rokado is het er niet mee eens dat de Vuelta een regel kent die zegt dat de winnaar van het puntenklassement bij de eerste twintig in de algemene eindrangschikking moet staan om aanspraak te kunnen maken op een geldbonus. Na in etappe 15A als zevende te zijn gefinisht, besluit Karstens ’s middags niet meer van start te gaan in de 17,4 kilometer lange tijdrit rond Torrelavega.

Nog meer succes

De Nederlander staat op dat moment negentiende in het klassement en weet bijna zeker dat de bergetappe naar Miranda de Ebro, die de volgende dag op het programma staat, hem dusdanig veel tijdverlies zal bezorgen dat hij uit de top 20 valt. Weg bonus. Uit protest geeft Karstens de pijp aan Maarten. Die koppige beslissing bezorgt Merckx de blauwe puntentrui en de vlakke ochtendetappe op de slotdag wordt nu een prooi voor Rokado-ploeggenoot Peelman. Die wint de laatste massasprint, die anders best eens door Karstens kon zijn gewonnen. Ondanks zijn halsstarrigheid start de Nederlander een jaar later weer in de Vuelta. Nu in het roodwitte shirt van het Franse BIC, waarvoor ook Luis Ocaña, Joaquim Agostinho en opnieuw Peelman uitkomen. Wederom wint hij een etappe. Net als in 1976, als Karstens namens TI-Raleigh zijn laatste Vuelta rijdt. In Logroño geeft hij aan het einde van de twaalfde rit iedereen nog maar eens het nakijken in een sprint. Voor de veertiende keer wint Karstens een etappe. Ondanks dat hij eindpunt San Sebastián dat jaar niet haalt, zet hij zijn Nederlands record van meeste Vuelta-ritzeges nog wat scherper.