Foto Sirotti
De prachtige NK-titel in 2013 van de jarige Johnny Hoogerland
De oude koeien in het met prikkeldraad omheinde Franse weiland, vlakbij Saint-Flour, zijn inmiddels al zo oud dat we ze lekker in het gras laten grazen. Ze nog eens opvoeren, laat staan de gevlekte dieren uit de sloot trekken, is onnodig. Menigeen heeft de vreselijke beelden uit de negende Touretappe van 2011 nog levendig op het netvlies staan. Een auto van de Franse televisie torpedeert met een buitengewoon onhandige inhaalmanoeuvre twee van de vijf leden van een kopgroep pardoes het veld in. Terwijl Thomas Voeckler, Sandy Casar en Luis León Sánchez de dans ontspringen – laatstgenoemde zal de etappe weten te winnen – zijn Juan Antonio Flecha en Johnny Hoogerland er niet best aan toe. De Nederlander landt na zijn onfortuinlijke tuimelpartij tot overmaat van ramp bovenop het prikkeldraad. De ronde-arts doet zijn uiterste best de scherpe stekels met de grootst mogelijke voorzichtigheid van en uit het gehavende rennerslijf te vissen, maar de renner van Vacansoleil zal nog maandenlang onder de littekens zitten.
Van opgeven wil Hoogerland niet weten. Niets ambulance of ziekenhuis. Doorrijden wil hij. Virtueel is hij immers leider in het bergklassement. Wil hij de bolletjestrui om zijn gehavende schouders, dan zal hij de etappe ten minste moeten uitrijden. Dat vooruitzicht geeft hem extra kracht. Met trots draagt hij het tricot drie dagen, na eerder die ronde ook al twee dagen lang de bolletjestrui te hebben aan gehad. Als een mummie op een fiets, zoveel verband zit er de resterende Tourdagen om hem heen gewikkeld, zal Hoogerland zijn debuut in de Franse ronde voltooien en dus Parijs halen. Zijn de oude koeien onbedoeld toch een beetje uit de sloot komen klauteren, terwijl we het eigenlijk willen hebben over de mooiste zege uit de loopbaan van de op dat moment in Zeeland woonachtige renner. Ook aan die bewuste dag gaat veel tegenslag vooraf. In de maanden voordat Hoogerland op 23 juni 2013 in Kerkrade Nederlands kampioen wordt, ligt hij namelijk weer in de kreukels.
Nooit aan titel gedacht
De renner zelf ziet zich dan ook in het geheel niet als kanshebber op het roodwitblauw, als een honderdkoppig peloton in Zuid-Limburg begint aan de 228 kilometer lange titelstrijd. De voorliggende maanden bestonden voor Hoogerland vooral uit revalideren. Als Omroep Zeeland hem in het voorjaar opzoekt, om die koeien uit Saint-Flour nog eens rijkelijk te laten grazen en de veelbesproken val in de Tour van 2011 alsmede de nasleep, op te rakelen, erkent de renner te twijfelen of hij op tijd fit zal zijn voor de Franse ronde. Nog maar enkele weken eerder heeft het lot hem opnieuw getroffen. Tijdens een trainingstocht in het Spaanse Villajoyosa wordt Hoogerland geschept door een auto. Zijn vriendin, die hem op een scooter volgt, is ooggetuige van het ongeluk. Met vijf gebroken ribben, een gekneusde lever en meerdere beschadigde rugwervels wordt de renner van Vacansoleil naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis afgevoerd. Artsen twijfelen serieus of Hoogerland zijn rennerscarrière zal kunnen hervatten. Enkele weken later krijgt hij groen licht en kan aan zijn herstel werken. De Tour lijkt, evenals het NK dat traditiegetrouw een week voor het Grand Départ op de kalender staat, een monsterafstand bij hem vandaan. Bovendien was de renner nog herstellende van een andere crash, iets eerder. In de Zuid-Franse seizoenopeningskoers GP La Marseillaise was Hoogerland immers ook al door een onoplettende motard van zijn fiets gekegeld.
Rentree
Na een noodgedwongen afwezigheid van twee en een halve maand maakt de pechvogel in de Ronde van Romandië zijn rentree in het peloton. Het is dan eind april. Hoogerland besluit in de twee volgende maanden alles op alles te zetten om op tijd fit te raken en een plekje in de Tourselectie van Vancansoleil af te dwingen. Middels een haast Spartaans trainingsprogramma stoomt hij zichzelf binnen enkele weken klaar voor de ronde. Het NK is dan ook eerder een laatste test om te zien of hij daadwerkelijk fit genoeg is voor de Tour dan een reële kans om de roodwitblauwe kampioenstrui te veroveren. Ook tijdens de wedstrijd zelf gaat er lange tijd geen lampje branden bij Hoogerland dat hij wel eens zou kunnen winnen. Als hij bij het ingaan van de finale voorop komt te zitten met Sebastian Langeveld en Bram Tankink, heeft de renner van Vacansoleil het gevoel de minste van de drie te zijn. Het blijkt valse bescheidenheid. Of een, misschien nog door die aanrijding in Spanje veroorzaakte, deuk in het zelfvertrouwen. Pas als Tankink aan het begin van de 10,4 kilometer lange slotronde afhaakt, begint het bij Hoogerland voorzichtig te dagen dat hij wel eens beter kan zijn dan gedacht. De vanuit de achterhoede opstomende Tom Dumoulin komt nauwelijks dichterbij de twee overgebleven vluchters en als Langeveld en Hoogerland samen beginnen aan de laatste beklimming van het Duivels Bosch, met maximale stijgingspercentages die soms de 18% overtreffen, besluit die laatste het erop te wagen. Met een indrukwekkende inspanning wordt Langeveld afgeschud, zoals iemand zich ontdoet van een bromvlieg die hondsbrutaal op de linkermouw van een blouse is komen zitten. Ineens ligt de weg naar de titel wagenwijd open. De resterende hectometers naar de aankomst in Kerkrade worden een zegetocht. Na, opnieuw, een periode van rampspoed krijgt Johnny Hoogerland eindelijk wat hem toekomt. Een klinkende zege. Eén die bovendien beloond wordt met een kampioenstrui. Niet dat de driekleur hem veel geluk brengt. Als zes dagen later op Corsica de Tour van start gaat, meldt de koersradio op vijftien kilometer van de finish een valpartij. Vanuit de lucht is te zien hoe een renner met bebloede elleboog zijn weg vervolgt. De roodwitblauwe trui die hij draagt maakt de tekst ‘chute Hoogerland’, die in beeld verschijnt, totaal overbodig.
Hoogerland is tegenwoordig eigenaar van het mooie Pension Hoogerland in Karinthië, vlakbij de Worthersee. Daarnaast rijdt hij nog hard op de fiets en wint hij wel eens een cyclo. Mooie vent, die Johnny.
Foto Sirotti