Foto Sirotti
De ultieme kampioenschapscoureur? De jarige Aleksandr Kolobnev en zijn verhaal
Zoek in de tweede helft van de jaren ’00 in het wielerwoordenboek naar de term ‘kampioenschapscoureur’ en er is niet alleen een definitie te vinden, maar ook een voorbeeld. Allereerst die betekenis. Een kampioenschapscoureur is een renner die je soms maandenlang niet ziet, maar zodra er een nationale, mondiale of Olympische titel op het spel staat, is hij steevast op de afspraak. Aleksandr Kolobnev is er zo een. Het palmares van de Rus, die gedurende zijn veertienjarige profcarrière uitkomt voor onder meer Rabobank, Team CSC en Team Katjoesja, is verre van indrukwekkend. Alsof je in een hooiberg een speld probeert te ontwaren, zo is het zoeken naar aansprekende zeges. Kolobnev wint etappes in Parijs-Nice en de Ronde van Valencia en schrijft in 2007 de allereerste editie van de Strade Bianche, die dan nog Monte Paschi Eroica heet, op zijn naam. Langer is zijn erelijst nauwelijks.
Die ene editie van L-B-L
Natuurlijk, er is die veel besproken editie van Luik-Bastenaken-Luik, die Kolobnev had kunnen, of misschien wel moeten, winnen. Het geeft de monumentale klassieker in 2010 een staart, waar menigeen in bezit van een weelderige haardos een flinke punt aan kan zuigen. In de slotfase rijden Kolobnev en zijn Kazachse voornaamgenoot Aleksandr Vinokoerov voorop. Wie denkt dat de twee gaan sprinten om de winst komt bedrogen uit. ‘Vino’ schudt zijn metgezel in de finale op kinderlijk eenvoudige wijze af. Zo simpel dat er een luchtje lijkt te kleven aan die merkwaardige afloop van Luik-Bastenaken-Luik. Dat wordt al snel een onbehaaglijk riekend odeur als de Italiaanse krant Corriere della Sera een onderschepte mailwisseling tussen beide renners publiceert. Daaruit zou blijken dat Kolobnev de overwinning inderdaad aan zijn voornaamgenoot zou hebben geschonken. Met de deal zou een bedrag van liefst anderhalve ton in euro’s zijn gemoeid. De UCI stelt een onderzoek in, kan niets hardmaken en laat het verder begaan, maar het Openbaar Ministerie van Luik brengt de zaak voor de rechter. ‘Private corruptie’, luidt de aanklacht tegen de renners. Die geven geen eensluidende verklaring over het overgemaakte geld. De advocaten van de twee proberen ondertussen hard te maken dat de mailwisseling, die de Italiaanse krant in handen heeft, een vervalste is. Wat waar is en wat niet; de Luikse rechter komt er niet uit en wil zijn vingers er niet aan branden. Het bewijs is simpelweg onvoldoende en dus luidt het oordeel ‘volledige vrijspraak’.
De man van de kampioenschappen
Die tweede plek in Wallonië, in het voorjaar van 2010, zal achteraf een van de laatste wapenfeiten in de carrière van Kolobnev blijken. Zijn status van ‘kampioenschapscoureur’ heeft hij op dat moment al verworven. Niet eens zozeer door de nationale Russische titel op te strijken. Kolobnev is in 2004 in eigen land de beste en zal zich twee maanden na die omstreden Luik-Bastenaken-Luik opnieuw tot landskampioen kronen. Nee, het zijn vooral de beide twee plaatsen op het WK en een bronzen Olympische plak die de benaming rechtvaardigen. Het dichtste bij een titel komt Kolobnev in 2007, als het wereldkampioenschap in Stuttgart wordt verreden. Nadat in de slotronde een elite-kopgroep met vele favorieten voor de regenboogtrui samenkomt, is de Rus alert als er een breuk ontstaat in het veertien renners tellende gezelschap. Samen met titelverdediger Paolo Bettini, Stefan Schumacher, Fränk Schleck en Cadel Evans blijft hij over. De vijf gaan sprinten. Kolobnev lijkt op voorhand een van de minst ervaren renners van het kwintet. Uit de manier waarop de Rus, tamelijk naïef, van kop af zijn spurt inzet, valt op te maken dat dat aardig klopt. De uitgekooktere Bettini profiteert en troeft zijn Russische gelegenheidsgangmaker af. Kolobnev moet genoegen nemen met zilver. Net als twee jaar later. Ditmaal is de regenboogtrui al uit beeld als de Rus met Joaquim Rodríguez de slotkilometer in Mendrisio ingaat. Even eerder is Evans, woonachtig nabij de Zuid-Zwitserse plaats en dus net zo bekend met het parcours als met zijn eigen broekzak, weggereden om onbedreigd naar de wereldtitel te fietsen. Kolobnev wordt opnieuw tweede. Weer twaalf maanden later zal de Rus in het Australische Geelong zevende worden, net als hij in 2005 al was. Het levert hem de zeldzame prestatie op van vier top 10-klasseringen in zes opeenvolgende wereldkampioenschappen.
Nog meer medailles
Intussen heeft de Rus dan ook al een Olympische bronzen plak binnen. Tenminste, in theorie. Niet in de praktijk. Kolobnev was in de wegkoers in de Chinese hoofdstad Peking net te kort geschoten om op het podium te belanden. Weliswaar had hij medevluchters Andy Schleck en Michael Rogers achter zich kunnen houden, de snelheid die Samuel Sánchez, Davide Rebellin en Fabian Cancellara ontwikkelden in de slotmeters van de 245 kilometer lange wegwedstrijd, was hem net iets te machtig. Kolobnev werd vierde van de zes man tellende kopgroep. Pas ruim een jaar later, het is op dat moment al november 2009, blijkt dat de Italiaanse winnaar van het zilver op doping is betrapt en zijn plak moet inleveren. Cancellara en Kolobnev schuiven door de diskwalificatie van Rebellin beiden een plaatsje op in de uitslag, zodat het brons alsnog voor de Rus is. Niet dat die daar dan nog heel blij mee is. Bovendien moet hij nog eens twaalf maanden langer wachten op zijn prijs. Pas in het najaar van 2010 levert IOC-preses Jacques Rogge eindelijk een bronzen plak af bij Aleksandr Sjoekov, de voorzitter van het Russische Olympisch comité. Die zal enkele dagen later het kleinood omhangen bij Kolobnev tijdens een speciale ceremonie in Moskou. ‘Als ik de medaille tien dagen na de diskwalificatie van Rebellin had gekregen, was ik er nog blij mee geweest. Maar nu, ruim twee jaar later, hoeft het eigenlijk niet meer’, laat een teleurgestelde renner optekenen. Aleksandr Kolobnev mag dan een ‘kampioenschapscoureur’ heten te zijn, een aansprekende titel won hij, afgezien van die twee keren dat hij in eigen land de beste was, eigenlijk nooit.
