De vier hoogtepunten uit de carriere van Alessandro De Marchi

Voor Alessandro De Marchi is de aanval niet alleen de beste verdediging, het is zijn enige kans om een fraai palmares bij elkaar te fietsen. De Italiaan kan niet sprinten, beschikt niet over bovengemiddelde tijdritbenen en hoewel hij meer dan behoorlijk tegen een berg op kan fietsen, spuit het melkzuur hem al veel eerder uit de oren dan menig erkende klimgeit. Nee, De Marchi moet aanvallen. Honderden kilometers lang vooruit rijden, solo of in een groepje, en dan het geluk hebben dat zijn voorraadje reserves in de slotfase net iets beter gevuld is gebleven dan dat van zijn directe concurrenten. Die tactiek zal de Italiaan, gedurende de liefst vijftien seizoenen dat hij deel uitmaakt van het profpeloton, een fraai palmares opleveren. Waar veel renners met op papier even veel capaciteiten als hij zijn gedoemd hun hele carrière knechtenwerk te leveren voor collega’s, die door Moeder Natuur met meer talent zijn toebedeeld, slaagt De Marchi er met de regelmaat van de klok in om een aanvalspoging succesvol af te ronden. Of, als zijn schip toch weer eens in het zicht van de haven op de klippen is gelopen, de prijs voor de meest strijdlustige renner op te eisen. Aanleiding genoeg voor een chronologische top vier van hoogtepunten uit De Marchi’s lange loopbaan.

Door: Vincent de Lijser
19 mei '26

4. Critérium du Dauphiné 2013 – etappe 9. Het lijkt wel herfst als het peloton op de tweede junizondag van 2013 begint aan de 152 kilometer lange slotrit van het Critérium du Dauphiné. De zon heeft zichtbaar een snipperdag. Wind en regen maken de dienst uit in het zuidoosten van Frankrijk. Ook de temperatuur doet meer denken aan het late najaar. Het is de reden dat veel renners besluiten niet te starten of onderweg op te geven. Een verkoudheid doorkruist immers de ideale voorbereiding op de Tour, die drie weken later op Corsica van start zal gaan. Van de bikkels die de Dauphiné wel uit willen rijden, maken 24 renners zich al vroeg los uit het peloton. Uiteraard is De Marchi erbij. Net als onder anderen Manuel Quinziato en Tim Wellens. Die laatste lijkt over de beste papieren te beschikken, maar als op vijf kilometer van de streep zijn tank plotseling snel leegloopt, is De Marchi er als de kippen bij om hem af te troeven. Even lijkt het of klassementskanonnen Chris Froome en Richie Porte de Italiaan nog op tijd bij gaan halen om de dagzege voor zijn neus weg te kapen, maar niets is minder waar. De Marchi, rijdend in het fluorescerend groen van de Italiaanse Cannondale-ploeg, haalt het.

3. Tour de France 2014. Tussen al het noeste knechtenwerk voor ploegmaat Peter Sagan door – de Slowaak zal geen etappe winnen, maar wel de groene trui van het puntenklassement – vindt De Marchi ook nog de gelegenheid om liefst vijf maal mee te springen met de vlucht van de dag. Merendeels in ritten waarin geklommen moet worden en zijn kopman geen grote belangen heeft. Winnen doet de Italiaan niet. Dichter dan een vijfde plek op Pla d’Adet komt hij niet bij dagsucces. Als aan het einde van de Tour de winnaar van de ‘superstrijdlustprijs’, voor de meest aanvallende renner van de ronde, moet worden gekozen, gaat de jury, waarin onder anderen oud-renners Laurent Jalabert en Greg Lemond zitten, unaniem voor De Marchi.

2. Vuelta a España 2014 – etappe 7. Johann Tschopp, Hubert Dupont en oud-Girowinnaar Ryder Hesjedal zijn de renners die De Marchi voorbij ziet glijden, als hij zich na een ferme kopbeurt laat afzakken naar de achterste positie van een vier man sterke kopgroep. Een dosis geluk duwt de Italiaan met een onzichtbare arm richting succes. Niet zozeer omdat Dupont in de heuvelachtige finale moet lossen, maar Hesjedal komt op vijftien kilometer van de finish ten val en wordt zo tot achtervolgen gedwongen. Voor De Marchi is wegrijden van Tschopp een koud kunstje. Als de twee anderen even later alsnog op de Zwitser neerstrijken is de renner van Cannondale al niet meer bij te halen. De Marchi wint een Vuelta-etappe en zal dat het jaar erop, evenals in 2018, weten te herhalen. Volgens beproefd recept. Vanuit een ontsnapping.

1. Giro d’Italia 2021 – etappe 4. Op weg naar Sestola heeft De Marchi twee paarden om op te wedden. De ritzege en de roze leiderstrui. Voor het eerste komt hij net te kort. Nadat Rein Taaramäe en Christopher Juul-Jensen uit een vijfentwintig man grote kopgroep zijn weggereden, weet De Marchi, samen met Joe Dombrowski, het tweetal tijdig bij te halen. Op de lastige Colle Passerino is de Amerikaan echter de sterkste. Op 3,5 kilometer van de aankomst moet komt de inmiddels voor Israel Start-Up Nation uitkomende De Marchi door de knieën. Zijn schip loopt weer eens op de klippen. Geen ritzege voor hem ditmaals. Hij realiseert zich echter tijdig nog een ijzer in het vuur te hebben. Dankzij een negentiende plek in de proloog, drie dagen eerder in Turijn, maakt de Italiaan van de vluchters als een van de eersten aanspraak op het roze. Zijn tweede plek achter Dombrowski is voldoende om het kleinood aan te mogen trekken en er twee dagen in rond te rijden. Voor Alessandro De Marchi is de aanval geen verdediging, maar de weg naar succes.