Giro 1973: de onverwachte etappe winst van Gustaaf Van Roosbroeck in Straatsburg (!)

Grote valpartij

Achter de snelsten in koers had zich, door al het tumult, immers een valpartij voorgedaan. Als dominostenen waren meerdere renners tegen het asfalt gekwakt door het geslinger, geduw en getrek. Het zorgt er zelfs voor dat Eddy Merckx ruim voor de meet besluit alvast eieren voor zijn geld te kiezen. De Belgische topfavoriet voor de eindzege was twee dagen eerder nog de winnaar geweest van een massaspurt, maar durft het niet aan zijn kansen in het klassement op het spel te zetten. ‘Ontoelaatbaar’, fulmineert de renner die een kleine drie weken later inderdaad de Giro zal winnen. De jury is het roerend met hem eens en wijst meerdere zondebokken aan. Niet alleen Karstens, die met opgeheven rechterarm als eerste over de finishlijn was gereden en onmiddellijk de dagzege had proberen te claimen, is de boosdoener. Ook Rik Van Linden wordt gediskwalificeerd. De twee ploeggenoten hebben met hun gedrag meerdere concurrenten belet een eerlijke sprint te rijden. Saillant detail is dat de renner die het meest profiteert van al het gooi- en smijtwerk van het duo, een derde ploeggenoot is. Gustaaf Van Roosbroeck is in het kielzog van Karstens als tweede gefinisht. Doordat de Nederlander letterlijk de weg voor hem vrijmaakte op de brede aankomststraat in Straatsburg en zelf gedeclasseerd wordt, is de Belg onverwacht winnaar van een Giro-etappe.

Giro 1973

De Italiaanse ronde van 1973 is die eerste dagen sowieso een volledig Belgische aangelegenheid. Om te beginnen heeft de Grande Partenza, al is die nog lang niet zo groots en uitbundig als vandaag de dag, in het Waalse Verviers plaatsgevonden. Bovendien verdelen de Belgen de eerste dagsuccessen, zonder dat daar renners met een andere nationaliteit aan te pas komen. Eerst hadden Merckx en Molteni-ploeggenoot Roger Swerts de vijf kilometer lange koppeltijdrit in de startplaats gewonnen. Eerstgenoemde was vanzelfsprekend als eerste van de twee gefinisht en mocht onmiddellijk het roze aantrekken. Spoiler alert: Merckx zou het tenue de gehele ronde lang niet meer afstaan. Met liefst zes ritzeges op zak en een voorsprong van bijna acht minuten op runner-up Felice Gimondi zou hij onbedreigd naar de eindzege fietsen. Ook Roger De Vlaeminck laat zich niet onbetuigd en wint de tweede etappe, van Keulen naar Luxemburg. Net als Merckx rijgt hij in het vervolg van de ronde nog een paar overwinningen aan zijn zegeketting. Later in de Giro zullen de al genoemde Van Linden (2x) en Patrick Sercu de Belgen nog meer dagsuccessen bezorgen. Met de zege die Van Roosbroeck min of meer cadeau krijgt door de diskwalificatie van zijn ploeggenoot Karstens, eindigt de zegeteller voor onze zuiderburen na drie weken op niet minder dan dertien. Het is bijna twee derde van het totaal te rijden etappes in de Giro van dat jaar.

Saaie bedoening

Lange tijd is de liefst 239 kilometer lange rit van Luxemburg naar Straatsburg een dodelijk saaie. Doordat de Italiaanse ronde pas net is begonnen en de Molteni-ploeg van Merckx het peloton direct heeft onderworpen aan een ijzeren regime, dat nog het meest lijkt op een dictatuur, durft niemand een ontsnappingspoging te wagen. Misschien dat dat de reden is dat in de slotfase de urenlange saaie bedoening wordt overgecompenseerd met hectiek. De ellende begint als Karstens zich afzet tegen de torso van Rokado-ploeggenoot Van Linden. Het tweetal maakt daardoor een rare zwenking, met een valpartij als gevolg. Voornaamste slachtoffers zijn de Italianen Walter Riccomi, Pietro Di Caterina en Roberto Poggiali. Bebloed en gehavend passeren zij de finish, een aantal minuten nadat de denkbeeldige stofwolken boven Straatsburg weer wat zijn opgetrokken. De wedstrijdleiding kan niet anders dan ingrijpen. Karstens en Van Linden worden teruggezet naar de laatste plaatsen van de groep waarvan ze deel uitmaakten en krijgen bovendien allebei een geldboete van 50.000 lires. De jury wil een daad stellen. Dat de ritzege door de diskwalificatie van de twee uitgerekend bij een derde renner van Rokado uitkomt, zodat een neutrale toeschouwer kan stellen dat het wangedrag van Karstens en Van Linden alsnog tot succes heeft geleid en dus beloond wordt, is een niet te voorkomen bijkomstigheid. Gustaaf Van Roosbroeck heeft immers niets misdaan en mag zich terecht winnaar noemen van een chaotische massasprint.