Het wonderbaarlijke klassiekerweekend van de jarige Geraint Thomas in 2015

Winst in E3

Doordat Thomas de Vlaamse semiklassieker wint op vrijdag 27 maart 2015, plaatst hij automatisch zijn naam op het favorietenlijstje voor de volgende Vlaamse eendagskoers op de kalender. Twee dagen na de E3 staat Gent-Wevelgem op het programma. De 77ste editie van die koers zal een van de meest memorabele in de geschiedenis worden. De hoofdrol wordt die dag niet door het rennersgilde opgeëist, maar door Moeder Natuur. Extreme weeromstandigheden teisteren Vlaanderen. Rukwinden, met snelheden die de honderd kilometer per uur benaderen, zorgen ervoor dat het in de Formule 1 vroeger vaak gebruikte adagium ‘to finish first, first you must finish’ in een koers zelden toepasselijker is dan op die maartse zondag. In een tijd dat raceauto’s nog lang niet zo betrouwbaar zijn als nu, is de tegelwijsheid niets te veel gezegd. Renners worden letterlijk van hun fiets geblazen. Nietsvermoedende televisiekijkers zouden die dag zomaar kunnen denken in een kolderieke aflevering van Lachen Om Home Video’s te zijn beland, in plaats van in Gent-Wevelgem. Een van de voornaamste slachtoffers van de zware windstoten is Thomas. Het carbonframe van zijn Pinarello is op de kale Vlaamse polderwegen kansloos tegen een volgende windvlaag. Hoe zeer hij ook zijn best doet op het asfalt te blijven, dergelijk bruut natuurgeweld is hem te machtig. Thomas belandt in de berm, verlaat zijn fiets met een sierlijke koprol en moet eerst uit een greppel klauteren alvorens de achtervolging in te zetten. Achteraf kun je zeggen dat zijn klassieke kwaliteiten die dag uit zijn lijf werden geblazen, om plaats maken voor specialismen die passen bij het rondenwerk.

Chaos van heb ik jou daar

Niet alleen in koers – slechts 39 van de gestarte tweehonderd renners zullen Gent-Wevelgem in 2015 uitrijden – is het chaos troef. Ook bij de wedstrijdleiding is de boot aan. De telefoon van koersdirectrice Griet Langedock, die de eindverantwoordelijkheid van haar vader Bernard heeft overgenomen, blijft onophoudelijk overgaan. Van een kerk langs het parcours waaien meerdere tegels van het dak, wegomzettingen fladderen alle kanten uit en aan de finish dreigt de VIP-tent de lucht in te vliegen. Tot overmaat van ramp is een boerenprotest bij de Kemmelberg aangekondigd. De agrariërs zijn van plan met tractoren vol spandoeken langs de weg te gaan staan om hun onvrede te uiten over de strenge milieuregelgeving en lage voedselprijzen. Op die manier zouden ze bij het passeren van de koers vanzelf in de lens van de televisiecamera’s belanden. Nu door de hevige wind de camerahelikopters niet kunnen opstijgen, dreigen de boeren echter het parcours te blokkeren als ze niet alsnog in beeld komen. Langedock is niet te benijden die dag. Even overweegt ze de koers deels te neutraliseren, maar trekt al snel de conclusie dat een langzaam en gegroepeerd rijdend peloton een nog eenvoudigere prooi is voor de wind dan meerdere langgerekte waaiers. Er wordt dus, ondanks alle tegenslag, gewoon gestart. Al krijgt Langedock daar na zeventig van de te rijden 240 kilometer nog even spijt van. Alsof hij door een onzichtbare hand met fiets en al van de weg is geplukt en even verderop in een sloot gekwakt, klimt Gert Steegmans uit het koude en modderige water. Ook talloze andere renners halen een nat pak. Ze komen in greppels terecht of tuimelen op ruwe wijze tegen het asfalt. Botbreuken en kneuzingen zijn het onvermijdelijke gevolg. Er bestaat zelfs een anekdote van een onfortuinlijke renner, die kortstondig in de veronderstelling verkeerde een of meerdere tanden te zijn kwijt geraakt. Bij nader inzien blijkt er, door een val in de sloot, een groene waterplant aan zijn gebit te kleven. De tanden zitten er gelukkig allemaal nog in, ontdekt hij iets later.

Veilig

Lange tijd blijft alle ellende Thomas bespaard. De latere Tourwinnaar zal in een terugblik op zijn veelzijdige carrière toegeven dat die erbarmelijke editie van Gent-Wevelgem in 2015 wat hem betreft de zwaarste dag ooit op de fiets was. Urenlang weet hij de wind knap weerstand te bieden en de vele valpartijen te ontwijken. Tot hij, in gezelschap van Sep Vanmarcke, Luca Paolini, Daniel Oss, Stijn Vandenbergh en Jens Debusschere, in een groepje belandt dat koploper Jürgen Roelandts achtervolgt. Op een onbewaakt moment, net na het ronden van een haakse bocht, steekt de wind plotseling weer op volle kracht op. Thomas wordt onmiddellijk naar de rechterkant van de weg geblazen. Hij klikt in een reflex zijn linkerpedaal los om met een zwierend been zijn fiets in evenwicht te brengen, maar kan een val niet meer afwenden. Zijn voorwiel toucheert de grasberm, rechts naast de weg. Het stuur wordt oncontroleerbaar en met een sierlijk rollende beweging duikelt de Brit voorover op het gras. Zo de sloot in. Als de manier waarop actrice Ursula Andress in de James Bond-film Dr. No uit zee komt lopen de meest gracieuze is om het water te verlaten, dan is het stuntelige geklauter van Thomas uit die blubberige Vlaamse sloot precies het tegenovergestelde. Desondanks weet de renner van Team Sky zich te herstellen. Na een korte achtervolging meldt hij zich weer van voren. Winnen doet hij die dag niet. Paolini is het beste opgewassen tegen de erbarmelijke omstandigheden. Thomas wordt derde. Het zal een van de laatste optredens van de Brit in het klassieke voorjaar zijn. Op datzelfde moment is zijn carrière al op een kruispunt beland en wil hij liever zijn kansen in het rondenwerk optimaal benutten. Het is een keuze die hem veel succes zal brengen. Iets meer dan drie jaar na die onfortuinlijke kennismaking met een koude, modderige Vlaamse sloot – de internet meme wordt nog geregeld doorgestuurd in appgroepen – is Geraint Thomas geen klassiekerkoning, maar Tourwinnaar.