Foto Sirotti
Op de verjaardag van Van Baarle even terug naar Roubaix 2022
De laatsten zullen de eersten zijn. Het wereldberoemde Bijbelcitaat, vaak geïnterpreteerd als les in nederigheid en rechtvaardigheid, is zelden toepasselijker dan op zondag 17 april 2022. De renner die zes maanden eerder nog als een van de allerlaatsten over de aankomstlijn op het Vélodrome André Pétrieux in Roubaix rijdt, nota bene na het verstrijken van de tijdslimiet, doet dat een half jaar later als eerste. Alsof een zandloper in de tussentijd was omgekeerd en de korrel die zich aanvankelijk onderin de glazen cilinder bevond, ineens bovenop was komen te liggen. Eerst even de voorkennisval ontmantelen. De reden dat er niet meer dan 196 dagen tussen twee opeenvolgende edities van Parijs-Roubaix zit, is Covid-19. De coronapandemie zet in het voorjaar van 2020 een streep door de ‘Hel van het Noorden’. Ook een jaar later kan de monumentale klassieker niet op de beoogde datum in april plaatsvinden, omdat het virus in Noord-Frankrijk nog altijd om zich heen grijpt. Het noopt de koersdirectie ertoe eenmalig uit te wijken naar het najaar. Op zondag 3 oktober 2021 vindt de 118de editie alsnog plaats. Als in de maanden die volgen de pandemie slinkt en de wereld geleidelijk aan haar normale draai hervindt, wordt Parijs-Roubaix ‘gewoon’ weer in het voorjaar georganiseerd. Op haar vertrouwde plaats op de mondiale wielerkalender. Vandaar dat er niet minder dan zes maanden en twee weken zijn verstreken als de koers opnieuw wordt verreden. In een dergelijk kort tijdsbestek kan er veel veranderen. Zeker voor Dylan van Baarle. Bereikt de Voorburger in de herfst van 2021 nog moegestreden als een van de laatsten de befaamde wielerbaan, een half jaar later arriveert hij als eerste en boekt in Roubaix zijn tot nu toe grootste en mooiste overwinning.
Man in vorm
Niet dat Van Baarle kampt met vormgebrek als hij in de enige najaarseditie van de ‘Hel van het Noorden’ als een van de laatsten in koers over de kasseistroken dokkert. Een week eerder was hij immers tweede geworden op het wereldkampioenschap in Leuven. Op Julian Alaphilippe stond die dag geen maat, maar achter de Fransman had Van Baarle een ijzersterke titelstrijd gereden en die een gedenkwaardig slot gegeven door Michael Valgren, Jasper Stuyven en Neilson Powless het nakijken te geven in de sprint om het zilver. Voor het eerst sinds Léon van Bon in 1997 stond er, bijna een kwart eeuw later dus, eindelijk weer een renner in het oranje op het erepodium van de wegwedstrijd voor mannen. Zit in Leuven nagenoeg alles de gehele dag mee, zeven dagen later krijgt Van Baarle tussen Parijs en Roubaix meer tegenslag dan voorspoed voor zijn wielen. Desondanks wil de renner van INEOS Grenadiers niet opgeven. Het respect voor de monumentale klassieker zit te diep om voortijdig van de fiets te stappen en dus zet de Nederlander door. In gezelschap van Ramon Sinkeldam en Niki Terpstra, in 2014 nog winnaar in Roubaix, dus de eersten zijn soms uiteindelijk ook de laatsten, komt hij pas nadat de tijdslimiet al is verstreken op de befaamde wielerbaan aan. Het is dan al bijna een half uur geleden dat Sonny Colbrelli zijn twee laatst overgebleven concurrenten, Florian Vermeersch en Mathieu van der Poel, het nakijken had gegeven in de laatste honderd meter. Door de erbarmelijke herfstige weersomstandigheden hebben de renners de hele dag op kletsnatte en dus spekgladde, modderige kasseistroken moeten rijden. Het geeft de koers een heroïsch karakter mee. Na Terpstra, Sinkeldam en Van Baarle, die niet officieel in de uitslag worden opgenomen omdat ze te laat binnenkomen, zullen nog zeven anderen eveneens na het verstrijken van de tijdslimiet arriveren.
Foto Sirotti
Foto Sirotti
Foto SirottiZes maanden later
Zes maanden later zijn de kaarten heel anders geschud. Opnieuw neemt Parijs-Roubaix niet helemaal haar vaste plaats op de wielerkalender in. De klassieker heeft eenmalig van plaats gewisseld met de Amstel Gold Race. Reden zijn de Franse presidentsverkiezingen op de beoogde wedstrijddag. Vandaar dat er niet één maar twee weken tussen de Ronde van Vlaanderen en de ‘helleklassieker’ zitten. In de ‘Hoogmis’ was Van Baarle al knap tweede geworden. In de slotkilometer was hij samen met Valentin Madouas in extremis teruggekomen bij de aarzelende kemphanen Mathieu van der Poel en Tadej Pogačar. Doordat zij lang poker spelen komt de renner van INEOS Grenadiers onverwacht alsnog in de positie mee te sprinten voor de overwinning. Op Van der Poel staat echter geen maat en dus moet Van Baarle genoegen nemen met de tweede plaats achter zijn landgenoot. Nooit was hij dichter bij een klassieke zege. Twee weken later grijpt de Nederlander alsnog zijn kans en toont nog maar eens zijn blakende vorm. Eerst soleert hij naar koplopers Matej Mohorič, Yves Lampaert en Tom Devriendt, om het trio op Champhin-en-Pévèle, het is dan nog een slordige twintig kilometer tot de aankomst, af te schudden. Ondanks dat Wout van Aert en Stefan Küng nog aansluiten bij de door Van Baarle geloste renners, weet geen van hen de afstand tot de Nederlander te overbruggen. Alsof de weergoden precies inspelen op zijn gemoedstoestand en zijn prestaties – de regen van zes maanden eerder heeft in april 2022 plaatsgemaakt voor een aangename voorjaarszon, waardoor er geen modder maar vooral stof op de kasseien ligt – rijdt de koploper in recordtempo naar het Vélodrome André Pétrieux. Nooit eerder was Parijs-Roubaix sneller verreden dan door Dylan van Baarle. De renner die de voorgaande editie nog buiten tijd en als een van de allerlaatsten arriveerde, is nu afgetekend de eerste.