Tour de France Féminin ‘84: bonje en wisseling van de wacht

Woensdag 4 juli 1984: etappe 5, L’Aigle – Alençon (76,2 kilometer)

Meijer wint er geen doekjes om nadat ze achter Havik en Rita Timpers als derde over de meet is gekomen in Alençon. De Vlaardingse spreekt openlijk haar frustraties uit over dat de gele truidraagster in haar optiek te eerzuchtig is. Havik had in het openingsweekeinde immers al twee keer gewonnen. Volgens Meijer zou ze daarom best wat meer om haar land- en ploeggenotes kunnen denken en hen ook iets mogen gunnen. Een vijftiental kilometers eerder was het nota bene Meijer geweest die, om het geel van Havik te verdedigen, twee Amerikaanse rensters had teruggehaald. Aan de voet van de Côte de la Croix de Médavy, een klimmetje van vierde categorie, hadden Betsy King en Jolanda Goral het hazenpad gekozen. Niet veel later zette Meijer zich op kop van het peloton, om in achtervolging op het tweetal eens flink aan de boom te schudden. Havik kon, evenals Timpers, Hanneke Lieverse en nog vier anderen het moordende tempo van haar landgenote volgen. Voor De Bruin en Hage lag de snelheid iets te hoog. Het tweetal gaf, net als de rest van het peloton, aan de finish een halve minuut toe op het voorste groepje. Nog voor de top van het colletje was het Amerikaanse tweetal eraan voor de moeite en dus gingen tien vrouwen middels een sprint uitmaken wie zich de winnares van de vijfde etappe mag noemen. Dat is dus opnieuw Havik, die in de laatste hectometers niet de behoefte voelde een van haar landgenotes te trakteren op een kans op dagsucces.

De eerzucht van de klassementsleidster is niet de enige doorn in het oog van de andere Nederlandse rensters. Ook haar populariteit in de pers zorgt voor scheve gezichten en jaloezie. Menig journalist vliegt na een etappe op Havik af als een wesp op een stuk appeltaart. De niet op haar mondje gevallen Volendamse schrijft dagelijks haar belevenissen in de allereerste vrouwenronde op voor een Tourdagboek in NRC Handelsblad. Ook voor Wieler Revue, dat dan nog iedere twee weken verschijnt, levert ze een column aan en de NOS interviewt haar na iedere etappe voor Radio Tour de France. Via die weg zal Havik trouwens haar latere echtgenoot Hans Hogendoorn ontmoeten. Diens naam zegt menigeen vermoedelijk niet heel veel, maar het donkerbruine stemgeluid van de voice-over is decennialang op dagelijkse basis in veel Nederlandse huiskamers te horen. ‘Buiten is het twaalf graden, binnen zit John Jansen van Galen’ (de inleiding van Met Het Oog Op Morgen) en ‘het Acht Uur Journaal met Philip Freriks’ (de ‘ankeiler’ van het NOS Journaal op televisie) zijn haast cultureel erfgoed.

Na vijf dagen koers staat de rensters de eerste rustdag te wachten. Waar het mannenpeloton alleen op 14 juli, de Franse nationale feestdag, niet in het zadel hoeft te klimmen, mogen de dames in totaal vijf dagen hun benen stilhouden. Het is een mooie gelegenheid voor ploegleider Ben Scheperkamp om te proberen de kou uit de lucht te halen bij de Nederlandse rensters.

Uitslag:

1. Mieke Havik (1:57:25)
2. Rita Timpers (“)
3. Connie Meijer (“)
4. Hanneke Lieverse (“)
5. Marilyn Wells (“)

Klassement:

1. Mieke Havik (8:01:28)
2. Connie Meijer (1:27)
3. Heleen Hage (“)
4. Rita Timpers (1:32)
5. Hanneke Lieverse (“)

Vrijdag 6 juli 1984: etappe 6, Condé – Nantes (74,9 kilometer)

De eerste rustdag in de Tour de France Féminin heeft in meerdere opzichten een positieve uitwerking gehad op het damespeloton. De Nederlandse rensters hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt de interne onvrede, met name die tussen Mieke Havik en Connie Meijer, uit te spreken. De ploegen uit de vier andere deelnemende landen hebben de vrije dag benut om een plan te smeden hoe een vuist te maken tegen de suprematie van de oranjerensters. Dat leverde al vroeg in de 74,9 kilometer lange zesde etappe, van Condé naar Nantes, een interessante kopgroep op. Onder impuls van de Française Valérie Simonnet en de Amerikaanse Betsy King ontstond een ontsnapping, waarbij in totaal zes vrouwen betrokken waren. Ook Christine Waller, een landgenote van Simonnet, sprong mee. De twee rijden voor verschillende Franse teams. Er is namelijk een A- en een B-ploeg uit het organiserende land aanwezig in de Tour de France Féminin. Ook in de kopgroep zat Suzanne Lemieux namens Canada. De oranje-belangen werden behartigd door Meijer en Hage. Ondanks dat zij zich konden verschuilen achter de leiderspositie van Havik en dus nauwelijks kopwerk voor hun rekening namen, liep de voorsprong van de zes alleen maar op.

Met een marge van twee minuten en veertien seconden bereikten de vluchters de finish. Het betekende automatisch dat Havik haar leiderstricot na vijf dagen kwijt is. Het geel blijft echter wel in de Nederlandse ploeg. Meijer is door haar tweede plek, die ze voor de start in Condé innam in de algemene rangschikking, de nieuwe draagster. Dat gegeven betekende niet dat de Vlaardingse op voorhand afzag van het mee sprinten om de dagzege. Integendeel. Gegangmaakt door Hage rondde de rappe Meijer met speels gemak succesvol af. Het Nederlandse tweetal was zichtbaar frisser dan de vier anderen. Die hadden zich duidelijk meer ingespannen om de voorsprong uit te bouwen. In het peloton ging Havik gelaten om met het verlies van haar gele trui. Ze nam niet eens de moeite mee te sprinten om een top tien-klassering en passeerde rustig uitbollend als 22^ste de meet. Ondertussen waande Meijer zich de nieuwe koningin van het vrouwenwielrennen. Was de Nederlandse twee etmalen eerder nog zo boos en teleurgesteld, nu liet ze een ieder die het horen wilde weten dat haar de Tour de France Féminin hoe dan ook geslaagd is.

Uitslag:

1. Connie Meijer (1:47:30)
2. Valérie Simonnet (“)
3. Betsy King (“)
4. Suzanne Lemieux (“)
5. Heleen Hage (“)

Klassement:

1. Connie Meijer (9:50:10)
2. Heleen Hage (0:15)
3. Valérie Simonnet (0:20)
4. Christine Waller (0:28)
5. Mieke Havik (1:02)