Tour de France Féminin ‘84: de Nederlandse vrouwen blijven maar winnen

Dinsdag 10 juli 1984: etappe 9, Montesquiue-Volvestre – Blagnac (77,8 kilometer)

De 77,8 kilometer lange etappe naar een bloedheet Blagnac, onder de rook van Toulouse, is de langste van deze eerste Tour de France Féminin. Al voor het uittekenen van het parcours hadden directeuren Félix Lévitan en Jacques Goddet bepaald dat geen enkele rit de tachtig kilometer mag overschrijden. Dat heeft niet eens zozeer te maken met de dagelijkse planning, al ligt die gedachte wel voor de hand. De dames rijden immers als voorprogramma van de mannenronde. Ze starten elke dag rond 13 uur en bereiken dus een slordige twee uur later de finish. Daarna trekt eerst nog de reclamekaravaan aan het in groten getale op de Tour afgekomen publiek, alvorens het mannenpeloton zich in de aankomstplaats meldt. Als Lévitan en Goddet de vrouwen een langere afstand hadden willen laten rijden, had dat gemakkelijk gekund door hun start vroeger te plannen. De heren en dames finishen dan wel iedere dag op dezelfde plek, het vertrekpunt en daarmee het merendeel van het parcours is niet identiek, gezien het verschil in de te rijden afstand. De voornaamste reden om de vrouwen niet meer dan tachtig kilometer per dag te laten fietsen is echter een andere. Goddet vraagt zich in aanloop naar de Tour de France Féminin in een vergadering hardop af hoe dat nou moet als een van de dames onderweg een plasje moet plegen. Om dat probleem te omzeilen bepaalt de Tourdirectie dat het vrouwenpeloton nooit veel langer dan twee uurtjes fietst. In dat tijdsbestek hoeft geen van de rensters onderweg haar blaas te legen, is de verwachting.

Dat het met de sfeer binnen de Nederlandse ploeg een stuk beter zit dan enkele dagen geleden, bleek wel uit het feit dat de jarige Rita Timpers enkele uren voor de start van de negende etappe een ontbijtje op bed kreeg van haar vijf ploeggenotes. De Almelose is de ‘benjamin’ in de zeskoppige oranje-selectie van Ben Scheperkamp en mocht 21 kaarsjes uitblazen. Net als in de voorgaande vlakke ritten dicteerden de Nederlandse dames opnieuw het merendeel van de etappe. Tot verrassing van de buitenlandse ploegen. Zij hadden verwacht dat nu kopvrouw Heleen Hage het geel om haar schouders heeft, er vooral verdedigend zou worden gereden. Mooi niet, dus. Ondanks meerdere aanvalspogingen slaagde echter geen van de Nederlandsen er in om weg te komen. Ook demarrages van de Franse en Canadese dames liepen op niets uit. De sterke tegenwind gaf vluchters geen kans en dus meldde een nagenoeg compleet peloton zich in aankomstplaats Blagnac. Daar verliep de finale bijna identiek aan die van drie dagen geleden in Bordeaux. Petra de Bruin was veruit de snelste van het pak. De voormalige wereldkampioene plaatste in de slotkilometer een venijnige versnelling. Ploeggenote Hanneke Lieverse liet op tijd een gaatje vallen en met een minimale voorsprong bereikte De Bruin als eerste de meet. De gele trui van Hage werd de gehele etappe lang nooit serieus aangevallen, al is er toch een klein smetje. Valérie Simonnet spurtte achter de ritwinnares naar de tweede plaats en streek zo tien bonificatieseconden op, waardoor ze wat inloopt op Hage. De Française was even ontsnapt aan de aandacht van Mieke Havik, die het sterke eindschot te laat in de gaten kreeg en in de slotmeters niet meer langszij wist te komen.

Uitslag:

1. Petra de Bruin (2:08:33)
2. Valérie Simonnet (“)
3. Mieke Havik (“)
4. Corinne Le Gal (“)
5. Jolanda Goral (“)

Klassement:

1. Heleen Hage (15:20:48)
2. Connie Meijer (1:08)
3. Valérie Simonnet (1:23)
4. Marianne Martin (2:24)
5. Kelly-Ann Way (2:29)

Woensdag 11 juli 1984: etappe 10, Villefranche-de-Rouergue – Rodez  (60,6 kilometer)

Van de zes Nederlandse rijdsters heeft Hanneke Lieverse het in de eerste helft van de Tour de France Féminin ongetwijfeld het zwaarste gehad. De 31-jarige uit het Zuid-Hollandse Hillegom kreeg aan het einde van de eerste week te kampen met maagklachten. Lieverse voelde zich slap en kon soms met slechts de grootst mogelijke moeite het peloton volgen. Toch dacht ze geen seconde aan opgeven. Gelukkig maar, want op de tweede rustdag voelde de Nederlandse zich weer een stuk beter. Dat was in de negende etappe al duidelijk zichtbaar. Het was immers Lieverse geweest die in de finale tempo maakte voor Petra de Bruin en precies op het juiste moment een gaatje liet vallen, waar haar landgenote dankbaar van profiteerde. Vierentwintig uur later was het Lieverse zelf die na afloop van de tiende rit met een bos bloemen stond te zwaaien op het podium. Eerder in de etappe leek een nieuw Nederlands succes niet voor de hand te liggen en was het zelfs maar de vraag of Heleen Hage het geel nog zou dragen na de aankomst in Rodez. Kort na de start moesten de dames namelijk over de Côte de la Fraisse, een klim van derde categorie. Daar besloot Marianne Martin de klassementsleidster aan een test te onderwerpen. Hage bleek zonder veel moeite te kunnen volgen, maar raakte wel geïsoleerd. Geen van de andere Nederlandsen had een antwoord op de versnelling van Martin, die liefst drie van haar Amerikaanse ploeggenotes bij zich had. Paniek dus bij Hage. Alles liep met een sisser af toen enkele kilometers verderop het peloton weer grotendeels samensmolt op een minder lastig deel van het parcours.

Niet iedereen wist vooraan terug te keren. Petra de Bruin en Connie Meijer behoorden tot de rensters die met een achterstand van meer dan vijf minuten op winnares Lieverse Rodez bereikten. Vanzelfsprekend maakt Nederlands kampioene Meijer een flinke duikeling in het algemeen klassement. De Vlaardingse keldert van de tweede naar de 22ste plaats. Lang werd er niet om getreurd. Na de Amerikaanse couppoging hadden de andere vier oranjerensters het heft al snel weer in handen genomen. Hage, Lieverse en Mieke Havik waren bovendien attent toen op twintig kilometer van de aankomst een kopgroep van tien werd gevormd. Verrassenderwijs miste Valérie Simonnet, net als in de etappe naar Pau, opnieuw de slag.

De Franse favoriete voor de eindoverwinning wist de schade wederom binnen de perken te houden – ze verloor slechts veertien seconden op Hage – het is echter wel een duidelijk teken dat ze misschien minder goed is dan vooraf verwacht. Op de verraderlijk oplopende aankomstweg leek Havik lange tijd op weg naar haar vierde ritzege, maar het stijgingspercentage in Rodez was de renster uit Volendam toch net iets te machtig. Lieverse en Hage reden haar voor de finish voorbij, waardoor eerstgenoemde de vijfde Nederlandse is die zich ritwinnares in de Tour de France Féminin mag noemen. Laatstgenoemde verstevigde haar leiderspositie in het algemeen klassement nog wat, dankzij de tien bonificatieseconden die horen bij de tweede plaats in de daguitslag. Timpers is nu de enige oranje-renster die nog geen etappeoverwinning op haar naam heeft staan. Doordat er drie Nederlandse vrouwen in de kopgroep zaten en maar twee Amerikaanse voeren de pupillen van Ben Scheperkamp ook het ploegenklassement weer aan. Volgens de ploegleider heeft de stortvloed aan successen er voor gezorgd dat zich nu al vijf potentiële sponsoren bij hem hebben gemeld. Bovendien verwacht de voormalig beroepsmilitair dat het aantal meisjes dat bij de KNWU een jeugdlicentie zal aanvragen de komende maanden flink toeneemt.

Uitslag:

1. Hanneke Lieverse (1:52:40)
2. Heleen Hage (0:01)
3. Mieke Havik (“)
4. Kelly-Ann Way (“)
5. Deborah Shumway (“)

Klassement:

1. Heleen Hage (17:13:17)
2. Valérie Simonnet (1:46)
3. Marianne Martin (2:34)
4. Kelly-Ann Way (2:39)
5. Hilary Matte (2:49)