Wielercultuur

Tour de France Féminin ‘84: nieuwe Nederlandse dubbelslag

Een dag nadat Marianne Martin de eindzege in de allereerste Tour de France Féminin naar zich toe lijkt te hebben getrokken, neemt Heleen Hage sportieve revanche. In de volgende Alpenetappe, over de Col de Joux Plane, compenseert ze opnieuw haar tekortkomingen bergop met een flitsende afdaling. Doordat de meet in het dal is getrokken, kan ze haar daalcapaciteiten aanspreken en Martin in de slotkilometers aftroeven. Een dag later is het Connie Meijer die nog maar eens een volgende Nederlandse ritzege boekt. De dertiende in totaal. De nationaal kampioene is de snelste sprintster van een kopgroepje van zeven.

Door: Vincent de Lijser
8 aug '26

Woensdag 18 juli 1984: etappe 15, Scionzier – Morzine (51,6 kilometer)

‘Veerkracht’ is het woord van de dag na afloop van de vijftiende etappe. Want dat is wat Heleen Hage volop getoond heeft. Was de Zeeuwse gisteren op La Plagne nauwelijks vooruit te branden en zag het er in de eerste kilometers van de Alpenreus al naar uit dat ze het geel zou gaan verspelen, vandaag ging ze stukken beter omhoog. Marianne Martin was weliswaar opnieuw de beste klimster op de Col de Joux Plane, de voornaamste scherprechter van vandaag, maar Hage hoefde op de top slechts een minuutje goed te maken. De Amerikaanse klassementsleidster was dit keer sterk in het nadeel doordat de aankomstlijn niet op de top lag, maar pas werd bereikt na een afdaling. De afgelopen dagen bleek al dat naar beneden rijden niet Martins sterkste punt is. Met angst en beven in haar lijf en beide wijsvingers op enkele millimeters van haar remmen sneed ze de bochten vierkant aan. Zo verloor ze elke hectometer seconden ten opzichte van de veel soepeler dalende Hage. Die liet zich weer als een baksteen vallen. Martin nam op haar beurt – volkomen begrijpelijk, want haar voorsprong in het klassement bedroeg voor de start bijna vier minuten – geen onnodige risico’s. Dat de Britse Judith Painter, die Martin op de Joux Plane als enige had kunnen volgen, in de afzink een stuurfout maakte en onderuit ging, maakte de Amerikaanse nog wat angstiger en voorzichtiger dan ze normaal gesproken al is. Het minuutje achterstand van Hage verdween onderweg naar Morzine dan ook in rap tempo als sneeuw voor de zon. Sterker, toen de Nederlandse Martin eenmaal bijgehaald had, besloot ze meteen door te zetten en de Amerikaanse gele truidraagster op achterstand te zetten. Met een marge van 22 tellen bereikte Hage solo de aankomst en boekte nog maar eens een volgende Nederlandse etappeoverwinning. Nummer twaalf, om precies te zijn, terwijl haar eigen teller op drie stuks komt.

Achter het tweetal waren Betty Wise en Valérie Simonnet de verliezers van de dag. De nummers drie en vier van het algemeen klassement kenden meerdere zwakke momenten op de Joux Plane en finishten vandaag niet in de top 10. Daardoor is hun zicht op een podiumplaats in Parijs een stuk troebeler geworden. De Amerikaanse Deborah Shumway staat nu derde, maar wordt op de hielen gezeten door Corinne Lutz. De vandaag sterk rijdende Française, die als derde aantikte in Morzine, hoeft maar 26 seconden goed te maken op Shumway. Ondanks dat er niet meer geklommen wordt in de resterende drie etappes, is dat een overbrugbaar verschil. Aan de finish was Hage zichtbaar opgelucht en tevreden met de veerkracht die ze getoond had. Ploegleider Ben Scheperkamp daarentegen sprak hardop zijn gemengde gevoelens uit. Volgens hem is het tegenvallende optreden van zijn kopvrouw op La Plagne achteraf vooral een psychologische kwestie geweest. De spanning en de druk van de gele trui zouden Hage te veel zijn geworden, laat Scheperkamp Peter Ouwerkerk van de GPD-bladen optekenen. Wel is de ploegleider opgelucht dat zijn pupil een etmaal later sportieve revanche wist te nemen. Hage zelf geeft de moed nog niet op. ‘Ik zal alles blijven proberen om die trui terug te krijgen’, zei ze tegen Ouwerkerk. Scheperkamp was een stuk realistischer: ‘in de vlakke ritten kunnen we een achterstand van ruim drie minuten niet meer goed maken. Dat is ons de afgelopen weken ook niet gelukt, hoewel we toch superieur waren’. De laatste drie Touretappes zijn inderdaad weer vlak. Grote klassementsverschillen zullen er dus niet meer worden gemaakt, maar gezien de eerder geleverde prestaties is de kans groot dat de oranje rensters nog wat ritzeges zullen boeken.

Uitslag:

Heleen Hage (1:53:47)
Marianne Martin (0:22)
Corinne Lutz (2:40)
Annie Rebière (3:09)
Clare Greenwood (3:12)

Klassement:

Marianne Martin (25:10:40)
Heleen Hage (3:17)
Deborah Shumway (12:54)
Corinne Lutz (13:22)
Valérie Simmonet (13:25)

Vrijdag 20 juli 1984: etappe 16, Ambérieu – Villefranche-sur-Saône (57 kilometer)

Wie niet beter wist zou vandaag zomaar kunnen geloven dat Marianne Martin zich voor de start in Ambérieu met een onzichtbare ketting aan Heleen Hage had vastgeklonken. De Amerikaanse gele truidraagster reed de gehele 57 kilometer lange zestiende etappe binnen een straal van twee meter van haar voornaamste concurrente. Om de proef op de som te nemen liet Hage zich halverwege even uitzakken naar de staart van het peloton. Uit balorigheid besloot ze zelfs een tiental meters achter de andere rensters te gaan fietsen. Onmiddellijk hield Martin ook haar benen stil en liet zich eveneens door iedereen passeren. Door die tactiek was het voor de Nederlandse selectie onmogelijk een poging te wagen iets van de achterstand van Hage op het geel goed te maken. Precies zoals ploegleider Scheperkamp een etmaal eerder had voorspeld. Bovendien werd de klassementsleidster voortdurend omringd door twee of drie ploeggenotes, die zich als bodyguards over haar ontfermden en in geval van pech meteen konden helpen.

De koers stond dan ook vooral in het teken van de strijd om de dagzege en om de derde podiumplek, achter Martin en Hage. Zowel Corinne Lutz als haar landgenote Valérie Simonnet heeft nog zicht op het laagste treetje, dat momenteel wordt ingenomen door de Amerikaanse Deborah Shumway. Vandaar dat Simonnet op tien kilometer van de aankomst een demarrage plaatste. Shumway was meteen alert en dook op het achterwiel van de Française. Lutz daarentegen reageerde niet en wisselde daardoor van plaats in de algemene rangschikking met Simonnet. Vijf andere rijdsters haakten wel aan bij de vluchters. Te weten twee landgenotes van Simonnet, Corinne Le Gal en Marie-Françoise Potereau, Marilyn Wells namens Canada en uit de Nederlandse ploeg waren Petra de Bruin en Connie Meijer vertegenwoordigd. Laatstgenoemde lag een klein uurtje eerder nog een kort moment naast haar fiets. Bij een valpartij in de openingsfase van de etappe was de Nederlands kampioene het voornaamste slachtoffer. Meijer landde onfortuinlijk in een rozenstruik, liep enkele schrammen op, maar kon haar weg snel vervolgen. Met hulp van groene truidraagster Mieke Havik, die even wachtte, kon ze na een korte achtervolging weer aansluiten bij het peloton. Vervolgens bleek Meijer niet alleen genoeg energie over te hebben om zich bij de kopgroep te vervoegen, maar ook om haar medevluchters tien kilometer verderop te verslaan. De Bruin deed het voorbereidende werk en toen de drievoudig etappewinnares uitgeput naar de kant van de weg stuurde, rondde Meijer op de brede aankomstboulevard in Villefranche probleemloos af. Na de finish liet ze haar land- en ploeggenote onmiddellijk delen in de feestvreugde. ‘Deze zege mag voor vijftig procent op naam van Petra worden geschreven’, hijgde ze in de microfoons van de Nederlandse journalisten. Nu de prestaties van de mannen behoorlijk blijken tegen te vallen – alleen Jan Raas heeft een etappezege op zijn naam staan, terwijl Gerard Veldscholten met een zeer bescheiden zestiende plaats de beste Nederlander is in het klassement – is de interesse in de verrichtingen van de vrouwen gaandeweg de ronde steeds meer toegenomen. Ook nu Hage de eindoverwinning niet langer in het vizier heeft, verdringen de journalisten zich iedere dag nog steeds rond het Nederlandse zestal om hun reacties en bevindingen vast te leggen.

Uitslag: