Foto A.S.O./Billy Ceusters
Voor even waren we allemaal Wout
Het is zondagmiddag 12 april. De exacte tijd ben ik vergeten. Wout juicht. Vlaanderen juicht. Ik juich ook. Beelden laten zien dat mannen die Wout’s vader hadden kunnen zij hun emotie niet baas kunnen.
Wout wijst naar de hemel. Wout huilt. Onbedaarlijk. Om zijn vriend, die hij 8 jaar geleden verloor. Ik huil in stilte mee.
Waar mede coureurs hun team bedanken en praten over hun prestatie, gaat het bij Wout om een ander.
Zijn vrouw en kinderen laten hem wenen als nooit tevoren. Emotie in zijn puurste vorm.
Het zijn de dingen die Wout van Aert maken. De tegenslagen die hij overwint en die hij doet vergeten met de mooiste overwinningen.
We kunnen het allemaal inbeelden. We voelden ons voor even allemaal Wout.
Want allemaal hebben we die tegenslagen, verliezen we dierbaren en allemaal willen we dat overwinnen en daarmee die vriend of vriendin eren.
Uiteindelijk willen allemaal over de streep komen in Roubaix, naar de hemel wijzen en zeggen tegen die goeie vriend: deze was voor jou.
Voor even, heel even, voelen we ons dan allemaal Wout.
En voor even denken we dan allemaal aan ‘onze’ Michael.
Wout, het is je zo gegund.