Foto Sirotti
De mooiste dag in Parijs Roubaix 2021 van de jarige Sonny Colbrelli
Op zondag 3 oktober 2021 is het net of een koers een eigen ziel en bewustzijn heeft. Alsof Parijs-Roubaix zich realiseert dat de wereld liefst 903 dagen heeft moeten wachten op een volgende editie van de Hel van het Noorden. En in die periode een levensgroot schuldgevoel heeft opgebouwd, waar de wedstrijd zich tijdens die ene najaarseditie in een keer van wil verlossen. Is de voorjaarsklassieker over tientallen listige kasseistroken normaal gesproken al een waar spektakel, in de herfst van 2021 doet Parijs-Roubaix er nog een flinke schep bovenop. Regen, modder, voor- en tegenspoed, drama, een uitermate boeiend en nimmer saai wedstrijdverloop; het zit er allemaal in.
Precies zes uur nadat 174 renners in Compiègne zijn weggeschoten voor de eerste ‘helletocht’ in twee en een half jaar tijd, zijn de drie koplopers die gezamenlijk het Vélodrome André Pétrieux in Roubaix opdraaien nauwelijks nog herkenbaar. Hun gelaat en lijf zijn besmeurd met een dikke laag Noord-Franse blubber, die als door de zon gesmolten chocolade is blijven kleven. De namen en logo’s op hun normaal zo kleurige koerstenues zijn geheel onleesbaar. Dat de drie, ondanks alle modder die hun fietsen onderweg hebben verzameld, de besmeurde pedalen en kettingen nog rond kunnen krijgen is al bijna een wonder op zich. Zou een lolbroek op dat moment hebben gegrapt dat drie al jaren spoorloos verdwenen Luikse mijnwerkers eindelijk weer terecht zijn, daar in Roubaix, had menigeen dat onmiddellijk gelooft bij het zien van het trio koplopers. Slechts degenen die de koers die dag langere tijd hebben gevolgd en op de hoogte zijn van hun namen, die de Franse televisieregie meermaals in beeld heeft gebracht, kan het drietal herkennen. Een Nederlander, een Belg en een Italiaan. Het klinkt het begin van een flauwe mop. Voor chauvinistische fans uit de beide Noord-Europese landen eindigt die dan ook niet sterk. De Italiaan wint namelijk. Sonny Colbrelli schrijft in 2021 de heroïsche najaarseditie van Parijs-Roubaix op zijn naam.
Covid-19
De reden dat de monumentale klassieker, die sinds haar allereerste editie in 1896 immer in het voorjaar verreden wordt, voor een keer uitwijkt naar de herfst is een evidente. Covid-19. Het virus heeft de geplande 118de editie van Parijs-Roubaix in het voorjaar van 2020 de nek omgedraaid. De autoriteiten durven het een klein half jaar later niet aan de koers alsnog doorgang te laten vinden. Het aantal coronabesmettingen in Noord-Frankrijk is te hoog om Parijs-Roubaix te organiseren. Waar bijna alle andere grote wedstrijden in een tijdsbestek van precies honderd dagen, tussen 1 augustus en 8 november, in sneltreinvaart worden ingehaald, zal er achter het jaar 2020 voor altijd een streepje staan als het gaat om wie Parijs-Roubaix wist te winnen. Het scheelt niet veel of datzelfde dreigt te gelden voor 2021. Terwijl de meeste andere koersen hun reguliere plaats op de kalender weer innemen, gaat er door Parijs-Roubaix aanvankelijk opnieuw een streep. In aanloop naar de helleklassieker slaat Covid-19 opnieuw toe. De misschien wel mooiste en in elk geval meest spectaculaire koers van het jaar wordt nogmaals afgelast. In veel gevallen komt van uitstel vervolgens afstel, maar die vlieger gaat hier niet op. De wedstrijdleiding geeft in het voorjaar van 2021 al aan te streven naar een tijdelijk andere plaats voor Parijs-Roubaix op de mondiale kalender. Als het even kan wil men het peloton later dat jaar alsnog over de Noord-Franse kasseien laten dokkeren. Dat plan slaagt. De coronabesmettingen zijn, mede door vaccinaties, in het najaar fors afgenomen en dus gaat er alsnog een helder groen licht branden in het eerste weekeinde van oktober.
Foto Sirotti
Foto Sirotti
Alsof de koers zich realiseert dat het publiek nog iets te goed heeft, wordt de enige keer dat Parijs-Roubaix een najaarsklassieker is er een om nooit te vergeten en zelfs nog eens enkele malen opnieuw te bekijken. De zes volle uren dat de renners op de fiets zitten, vliegen vanuit een luie stoel voorbij. Met nog ruim tweehonderd loodzware, en op de bonkige Franse kasseien eindeloos lijkende, kilometers voor de wielen kiest een groep van dertig renners het avontuur. Onder hen onder anderen Greg Van Avermaet, Jasper Philipsen en Florian Vermeersch. Laatstgenoemde, uitkomend voor Lotto-Soudal, is een nog relatief onbekend talent, maar zal zich gaandeweg Roubaix dichterbij komt steeds meer ontpoppen tot vedette. Hij zal een van de drie onherkenbare koplopers zijn op het Vélodrome André Pétrieux. De twee anderen voegen zich later bij hem. In het Bos van Wallers-Arenberg gaat Colbrelli samen met Mathieu van der Poel op zoek naar de vluchtersgroep. De Italiaan is drie weken eerder Europees kampioen geworden door Remco Evenepoel er in een sprint à deux op te leggen en had ook al de nationale titel van zijn thuisland gegrepen. Colbrelli verkeert in de vorm van zijn leven. Het lukt Van der Poel dan ook niet om de kleine Italiaan af te schudden op de spekgladde en modderige stroken. Ondertussen rijdt een landgenoot van Colbrelli op kop.
Platte tube
Gianni Moscon heeft zich aan het begin van het laatste koersuur losgemaakt uit de kopgroep. De pechduivel krijgt hem echter al snel klein. Op de Carrefour de l’Arbre loopt niet alleen Moscons achterband leeg, tot overmaat van ramp stuitert de Italiaan van INEOS Grenadiers ook nog eens ruw op de kasseien. Alle tegenspoed zet een dikke rode streep door zijn ambities. Niet veel later wordt hij overstoken door het trio Van der Poel-Vermeersch-Colbrelli en vrijwel onmiddellijk ter plekke gelaten. Een sprint met drie moet op de wielerbaan in Roubaix de winnaar aanwijzen. Colbrelli let op Van der Poel, maar die blijkt te zeer vermoeid van zijn urenlange achtervolgingsinspanningen. Vermeersch probeert zijn medevluchters in de laatste hectometers op het velodroom te verrassen, maar de Italiaan is ook na zes uur koers nog altijd messcherp. Tijdig duikt Sonny Colbrelli als een roofvogel op het achterwiel van zijn Belgische opponent en passeert hem een slordige twintig meter voor de finish. Precies op tijd om een van de meest heroïsche edities van Parijs-Roubaix, voor één keer een najaarsklassieker, op zijn naam te schrijven.