Berwick pakt Turquoise in episch Berglandschap

Het is Koers is voor het derde jaar in Turkije. De presidentiële ronde kent dit jaar al zijn 61ste editie en kan sinds de laatste twee winnaars – Frank van den Broek en Wout Poels. ook op meer aandacht in Nederland rekenen. En dus trok uw verslaggever gisteren naar Antalya.

Vlak bij, in Marmaris had Casper van Uden de sprint etappe gewonnen, dus ik kwam vrolijk aan de de eeuwenoude stad aan de Turqouise Zee, zoals de stichters haar noemden. Het toeristenseizoen is pas net begonnen, dus de stad begon op te leven. De lightrail tufte vrolijk vanaf het vliegveld naar de stad. We waren klaar voor spektakel

Ik sprak Casper vanochtend, en hij vertelde dat het voor de hele ploeg ‘wel even lekker’ was dat ze wonnen. Veel illusies v0or vandaag had hij niet. Ook Tom Crabbe – de groene trui – was vrolijk gestemd, maar zag het wel gebeuren. Ze wisten nog niet welk beest op het wachtte. De was nog goed geluimd. Er werd gezongen voor een birthday boy. Johan Kelly werd 23

De etappe was te  vergelijken met een Vuelta etappe. Veel grote wegen door vlak land, totdat aan het einde een grote klim wachtten. We maakten eigenlijk een rondje om Groot-Antalia, met her en de een excursietje door het platte land, waar we de weg nog live gerepareerd zagen worden.

Langzaam zagen we het Taurusgebergte naderen. Of langzaam, Antalya is een van de plekken waar je het snels vanuit het strand bij het Hooggebergte bent. Eerder nog dan de Teide of bij Girona. Prima voor een fietsvakantie dus. En hoog zou wet worden. We gingen tot 1900 meter.

De klim was in totaal 20 km. Hier kwamen ook de eerste fans. Lokale wielergroepen, met veel ook heel jonge rijders. Zelfs één van acht jaar uit. Onze chauffeur had versnaperingen meegenomen. Zo doen je aan klanten binding.

De klim begon met een groepje van drie: Brustenga, Bagatin en lokale favoriet Samli. Bij de tour zou je denken. Die halen het niet. Maar hier wisten we het niet. Zou de Turquoise trui Sosa even sterk zijn als drie dagen geleden, toen hij in de etappe naar Kiran – waar Poels vorig jaar de ronde besliste – de leiderstrui pakte?

Wij waren immers boven gekomen Het was lekker koel. Je snapte wel waarom die oerstammen hier de zomers met hun vee doorbrachten. Wij werden getrakteerd op een fijne Turkse maaltijd. Wat altijd opvalt hoeveel mensen ook bij zo’n relatief kleine koers zijn betrokken: de pers, de accreditatie, de catering. heel veel beveiliging en allerlei mensen waarvan volstrekt onduidelijk was welke rol zij precies speelden.

Start van de beklimming

De renners beklommen de reus eigenlijk net zo snel als wij met de auto hadden gedaan. Van het oorspronkelijke groepje was alleen Batagin nog over. Hij had nog nooit een koers gewonnen. En zijn Hongaars-Italiaanse ploeg mocht ook al niet aan de giro meedoen. Maar hij had een ding mee.

Batagin was namelijk geboren in Cittiglio. En de wielerquizfans onder u weten dat ook Alfredo Binda daar geboren was. Binda was de eerste die Giro vijf keer won. Hij werd zelf betaald om niet te verschijnen. Het dorp tegen de Zwitserse Grens heeft dan ook wel wat Wielergeschiedenis.

Bij de laatste kilometers was het duidelijk dat Batagin zou winnen. Maar wat zou er achter gebeuren. Berwick, de nummer twee van het klassement demarreerde. Hij stond maar 13 seconde achter op leider
Sosa. Hij bleef een metertje of 50 voor de groep hangen. Was dat genoeg, of slechts een chasseur patate?

Batagin vloog over het mogelijke laatste stuk in de Turkse mist. Zelden heb ik iemand zo blij over de finish zien gaan. Hij juichte, knuffelde, gaf mij een stevige hand en belde vervolgens zijn hele dorp op. Vermoedelijk is hij daar nog steeds mee bezig.

Ondertussen kwam Berwick over de streep. 1 meter verder stortte hij in elkaar. Hij bleef zo’n 15 minuten daar zitten, met een zwarte cape over zich heen. Volkomen verbleekt en verkleumd. Zijn gezicht deed me denken aan Erik Breukink in 1987, toen die de Giro verloor.

Ondertussen telde de speaker af. 9, 10, 11, en toen kwam Sosa binnen. Maar dat was niet genoeg. Hij werd namelijk verslagen door de nummer 4 van het klassement, Jegat. Die pakte die bonificatiesecondes af van Sosa. De eerste Nederland kwam inmiddels over de lijn. Van Bakkum, 8ste,

De huldiging liet nog even op zich wachten.  Batagin was nog aan het bellen. En ook laatkomers bleven nog een half uur binnenkomen.  Even van de laatste was Tom Crabbe. De groene Trui maakte nog een wheelie. Toen hij er was, kon de ceremonie beginnen.

Berwick moest drie keer het podium op komen. Of hij echt door had wat er gebeurde was niet helemaal duidelijk, maar hij sloeg zich er dapper doorheen. Hopelijk op weg naar een goede massage. De ceremonie werd afgesloten met iedereen die belangrijk was een plek te geven voor de winnaars.

De koerst kent nog twee dagen. We blijven hem volgen. Het verschil is klein, maar de scherprechters zijn geweest. Het landschap zal echter mooi blijven.

 

Deze rapportage kwam mede tot stad door een bijdrage van het Turks bureau voor Toerisme