De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties (13): Erwin Nijboer wint in Almeria
Tijdens de Vuelta blikt HetisKoers.nl elke dag terug op de meest memorabele prestaties van Nederlandse renners in de ronde. Volkomen subjectief en arbitrair tellen we een top 25 af. De dertiende plaats is voor een renner die jarenlang knecht is voor onder anderen Mathieu Hermans, Marino Lejarreta en later voor Miguel Induráin, maar in Spanje bewijst ook zelf te kunnen winnen. In dienst van de kleine Duitse Stuttgart-ploeg wint Erwin Nijboer in 1990 een etappe.
Bidons halen
Jarenlang cijfert Erwin Nijboer zich weg voor anderen. In dienst van het Spaanse Caja Rural en opvolger Paternina bestaan ronden als de Vuelta en de Tour voor de Tukker vooral uit knechtenwerk. Nijboer moet Mathieu Hermans zo goed mogelijk naar de finale van vlakke etappes loodsen en in bergritten voorziet hij klassementskopman Marino Lejarreta in de eerste koersuren van nieuwe bidons. Kansen om voor eigen succes te gaan zijn er niet. Zonde, vindt Nijboers echtgenote Christel. Als het aan haar ligt is haar man een veel te goede renner om altijd maar voor anderen te moeten rijden. Gesteund door zijn vrouw besluit Nijboer te verkassen naar een ploeg waar hij wel de gelegenheid krijgt om zelf voor een overwinning te gaan. De overstap is geen lastige keuze. Bij het voormalige Caja Rural is het aan het einde van de jaren ’80 een puinhoop. De sponsor, een bank nota bene, verzuimt maandenlang de salarissen van de renners te betalen. Als daardoor deelname aan de Tour van 1989 op de tocht komt te staan, springt wijnboer Paternina in de bres. De Spaanse ploeg kan alsnog naar Frankrijk – Hermans wint er zelfs een etappe en Lejarreta eindigt als vijfde in het klassement – maar zodra hun contracten aflopen, zijn veel renners onmiddellijk vertrokken. Ook Nijboer verkast. In plaats van Hermans te volgen naar een volgende Spaanse werkgever, Seur, klopt de Tukker aan bij een bescheiden ploeg uit Duitsland, Team Stuttgart. Daar is Nijboers provinciegenoot Hennie Kuiper als ploegleider aangetrokken om jonge talenten klaar te stomen voor een carrière in het profpeloton. Onder anderen Bernd Gröne en Udo Bölts rijden er in 1990. Voor de rol van wegkapitein heeft Kuiper Ludo Peeters en Ad Wijnands aangetrokken en ook voor Nijboer is er een plaatsje vrij in de ploeg.
Winnaar
Het in hem gestelde vertrouwen beloont de renner uit Denekamp al vroeg in het seizoen. Nijboer verrast vriend en vijand door het eindklassement van de Driedaagse De Panne te winnen. Precies vier weken later boekt hij een volgende zege. In de vierde Vuelta-etappe van 1990 rijdt de Nederlander solo naar de al ontsnapte Valerio Tebaldi en Jorge Manuel Silva. Ondanks dat er nog ruim tweehonderd kilometer gefietst moet worden tot aan de finish in Almería, gaan de drie er vol voor. Halverwege hun monsterontsnapping bedraagt de marge ten opzichte van het peloton bijna tien minuten. Vervolgens begint een klopjacht, die voor de vluchters maar net goed afloopt. Althans, voor twee van hen. Silva moet nog voor het laatste koersuur aanbreekt lossen, maar Nijboer en Tebaldi houden stand. Acht seconden is hun voorsprong nog maar op de finish, maar net als bij een matig schoolrapport vraagt niemand daar later ooit naar. Tebaldi denkt slim te zijn door zijn metgezel het meeste kopwerk te laten doen, maar de Italiaan verkijkt zich op zijn Nederlandse medevluchter. Ondanks dat Nijboer kilometers lang volle bak rijdt om uit de greep van het naderende peloton te blijven, heeft hij in de straten van Almería nog genoeg energie in zijn tank zitten om Tebaldi op het oog probleemloos te kloppen. Vanzelfsprekend draagt hij zijn grootste overwinning op aan echtgenote Christel. Zij geloofde al dat haar man zelf kon winnen toen die zich nog uit de naad reed voor Hermans. In Almería blijkt dat ze gelijk had. Dat wordt extra onderstreept als onderaan de rituitslag, waarin Nijboer op de eerste plaats staat, de namen zijn te lezen van de uitvallers die dag. Een ervan is Hermans.
Foto Teamfoto Team Stuttgart 1990