De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties: Luc Suykerbuyk (22)

Een schotelantenne

Als Luc Suykerbuyk op zaterdag 29 april 1989 als eerste de wielerbaan van Ávila opdraait, flitst heel even de gedachte aan een schotelantenne door zijn hoofd. Voordat hij naar La Coruña was afgereisd om daar namens het bescheiden Spaanse Lotus-Zahor aan de Vuelta te beginnen, had hij zijn ouders trots horen vertellen over hun aankoop. De familie Suykerbuyk wil vanuit hun boerderij in het Brabantse Nispen de verrichtingen van Luc natuurlijk zo goed mogelijk volgen, maar in de jaren ’80 is de ronde buiten Spanje nauwelijks op televisie te zien. Vandaar de aanschaf van een schotelantenne. De stoutste verwachtingen van de familie Suykerbuyk worden al in de eerste Vuelta-week waarheid.

Winst zesde etappe

In de zesde etappe gaat Luc in de aanval, samen met vijf anderen. In de afdaling van de ruim 1900 meter hoge Peña Negra schudt hij alvast drie van zijn metgezellen af. Het overgebleven tweetal, de Colombianen Omar Hernández en José Martín Farfán, is op de wielerbaan van Ávila geen partij voor hem. Suykerbuyk wint de etappe. Het eerste doel, dat hij zich in aanloop naar de Vuelta had gesteld, is behaald. Op naar het tweede, een zo hoog mogelijke klassering in de eindrangschikking. Het begin is er in ieder geval, want ritwinnaar Suykerbuyk rukt op naar de achtste plek in de tussenstand. Ondanks dat fraaie uitgangspunt zakt hij een week later, in de bergrit naar de Alto del Ampriu, door het ijs. Met zijn 1 meter 89 lange lijf kan Suykerbuyk de kleine Spaanse en Colombiaanse klimmers niet volgen. Hij keldert in het klassement, maar krijgt, mede door een goede tijdrit, weer zicht op de top tien als de ontknoping van de Vuelta nadert. De strijd om het amarillo gaat dan tussen Pedro Delgado en Fabio Parra. Enkele andere renners spelen op de slotdagen echter een curieuze sleutelrol. Onder wie Suykerbuyk.

Topprestatie met een bonus

Tot zijn verrassing heeft Parra in de voor Suykerbuyk zo goed verlopen tijdrit veel minder verloren op Delgado dan hij vooraf vreesde. Zijn achterstand van nog geen minuut biedt volop kansen om in de laatste bergetappe voor de eindzege te gaan. Dat is dan ook precies wat de Colombiaan doet. In een moordend tempo snelt de ontketende Parra de laatste scherprechter van de Vuelta van 1989 op, de Puerto de Navacerrada. Al snel rijdt hij virtueel in het amarillo. Delgado heeft nog maar een tiental kilometers om zijn Vuelta te redden. Dat hem dat lukt is te danken aan drie renners die geen deel uitmaken van zijn Reynolds-ploeg, maar zich wel de longen uit hun lijf fietsen voor hem: de Sovjet-Rus Ivan Ivanov, de Fransman Jean-Claude Bagot én Luc Suykerbuyk. Na de etappe zal de Nederlander tegen enkele nieuwsgierige journalisten zeggen dat zijn benen goed voelden en dat hij, ondanks dat hij het tempo van Parra nog geen tien tellen kon volgen, kansen zag op een tweede ritzege. Vandaar dat hij zo hard op kop sleurde achter de Colombiaan. Dat vooral Delgado daar profijt van had is bijzaak, aldus de Brabander. Ivanov krijgt de volgende dag, kort voor de start van de slotrit, een envelopje toegestopt van Delgado. Als de in het peloton als tamelijk gierig te boek staande Spanjaard gevraagd wordt naar de inhoud, blijft die stug volhouden dat de envelop zijn huisadres bevatte. Voor zover bekend heeft Suykerbuyk nooit iets van Delgado ontvangen. Dankzij de ritzege en zijn goede prestaties in tijdritten en bergetappes eindigt de Nederlander knap als tiende. Het maakt dat Suykerbuyk later in 1989 zijn startgeld in criteriums kan verdubbelen. Zo slaat hij alsnog een financieel slaatje uit zijn verrassende Vuelta-optreden.

Het uitgebreide verhaal over de prestatie van Luc Suykerbuyk lees je in dit artikel: Vuelta 1989 en de verrassende prestaties van Luc Suykerbuyk