Voorbeschouwing Etappe 12 Giro d’Italia: lukt het de sprintersploegen de koers te controleren?

Ligurië, la mia Liguria. Een kuststreek in Italië, onlosmakelijk verbonden met Milaan-Sanremo. Deze rit start in Imperia. We verwachten een lekker zonnetje en temperaturen tot 28 graden, amper wind, en een breed stuk asfalt dat snel het binnenland van buurman Piemonte in draait. Exact een week na ‘Napels’ ruiken de snelle mannen weer hun kans. Het is niet een uitgelezen kans, want het is 175 kilometer en op de weg naar de finish liggen twee beklimmingen van de derde categorie. Met zware klimmers als Groenewegen en Milan is dit precies het terrein waar andere sprintersploegen de gashendel willen opendraaien en proberen om deze twee machtsmannen te lozen. Gaat dat lukken?

Kansen

Het profiel oogt draaglijk: de Colle Giovo (circa 11 km à 4,4%) en de Bric Berton (5,5 km à 5,9%) vormen een soort tweetrapsraket, iets halverwege de etappe, maar de percentages zijn nooit venijnig. De laatste top ligt op ongeveer 52 kilometer van de streep en bij de voet is er nog ruim 35 kilometer te gaan. Het terrein vlakt dan geleidelijk af richting de finish. Het zou een beetje een “omgekeerde Milaan-San Remo” kunnen zijn: start aan de kust, dan landinwaarts en klimmen en vervolgens vlak eindigen.

Maar goed: het is vanuit de start al golvend en dat is precies het probleem. Zoals gezegd: zware sprinters als Milan en Groenewegen houden het liefst van een aanloop zo vlak als een pannenkoek. Groenewegen houdt ook niet van moeilijke sprints, daar is hij traditioneel gezien niet sterk in. Dus is het de grote vraag: gaan de hoogtemeters het verschil maken en gaan de vijftig vlakke kilometers na de Bric Berton de sprintaankomst nog tegenwerken?

Voor de aanvallers is de afstand lang genoeg om te worden ingerekend, denk een beetje aan In Flanders Fields. Daar is het ook nog 30km van de top van de Kemmel naar huis. Hier is het 50 en is er minder power om het verschil te maken. Voor sprintersploegen is ze toch lang genoeg om ze uit het lood te krijgen. De slotkilometers zijn overigens niet volledig vlak, met onder andere de oplopende Red Bull-kilometer op 13 kilometer van de streep, met bonificatieseconden bovenaan. Die laatste zullen de sprinters worst wezen.

Sprintkanonnen

Wij verwachten ergens dat dit een massaspurt gaat worden. En dan denken we automatisch aan de drager van de paarse trui, Paul Magnier. De 22-jarige Fransman van Soudal Quick-Step, leidt het puntenklassement twintig punten voorsprong op drievoudig ritwinnaar Jhonatan Narváez (UAE Team Emirates-XRG). Magnier won al twee etappes in deze Giro en wil in Novi Ligure opnieuw scoren. Of Narvaez weer mee gaat doen, dat lijkt onwaarschijnlijk maar wie weet geven de drie ritoverwinningen hem vleugels. Hij zou dan eerder bij de Vluchters staan.

“Ik hoop dat ik morgen de klim kan doorstaan, de eindsprint haal en weer wat punten kan pakken (voor de trui, red.),” zei Magnier na etappe 11. “We zijn hier met een sterke ploeg om alles in de hand te houden.” Magnier zal vooral zijn vizier willen richten op het hoogste puntentotaal, dat voor de nummer één op de finish is weggelegd.

Zijn ploeg Soudal Quick-Step zal hulp nodig hebben van anderen, zoals Decathlon CMA CGM, dat met Tobias Lund Andresen een eigen sprinter in stelling brengt, en uiteraard van de twee ploegen met een topsrpinter in huis: Lidl-Trek en Unibet Rose Rockets.

De powerhouse sprinter Jonathan Milan (Lidl-Trek), tweevoudig winnaar van de puntentrui (2023, 2024), hoopt op een gecontroleerde beklimming en een grote groep aan de meet. Hetzelfde geldt voor Dylan Groenewegen, die net als outsider Casper van Uden (Picnic PostNL) het moeilijk zal krijgen als de klim op tempo wordt gereden. Maar hun ploegen zullen er alles aan doen om de sprinters heel en in het hoofd peloton naar de finish te krijgen. We hebben al gezien dat bij elke serieuze klim de biede mannen (Milan en Groenewegen) als eersten moeten lossen. Het

Dan zijn er nog wat puncheurs die ook snel kunnen zijn, Ben Turner (Netcompany INEOS), Madis Mihkels (EF Education-EasyPost), Corbin Strong (NSN Cycling), bevinden zich ergens in het midden. Zij overleven een selectieve aanloop makkelijker, maar missen wellicht de topsnelheid als het toch op een massasprint uitdraait. In een uitgedunde groep zijn ze gevaarlijk.

Vluchters

Dit parcours vraagt om tempobeulen met vermogen. Het ideale profiel: iemand die de beklimmingen overleeft en daarna vijftig kilometer solo of in een klein groepje op kop kan blijven.

Filippo Ganna past precies in die mal. De Italiaan van Netcompany INEOS won dinsdag nog de tijdrit en maakte meteen duidelijk dat hij meer wil. “Vanaf nu start een nieuwe Giro voor mij. Nu gaan we voor nog een ritwinst in een rit-in-lijn, zolang er maar niet meer dan 4000 hoogtemeters inzitten.” Ganna zal vandaag zeker proberen, maar hij zal wellicht meer goesting hebben om etappe 13, in zijn geboorteplaats Verbania, naar zich toe te trekken.

Wie samen met Ganna op stap zouden willen? We kunnen wel een rijtje opnoemen:

Jasper Stuyven (Soudal Quick-Step), Rémi Cavagna (Groupama-FDJ United), Matteo Sobrero (Lidl-Trek), Mikkel Bjerg (UAE Emirates XRG), Alberto Bettiol (XDS Astana). Een beetje de renners voor de semi-klassiekers, die wel raad weten met een aanstormend peloton of met het golvende terrein. Ook Toon Aerts (Lotto-Intermarché) kan zich opnieuw kan onderscheiden als aanvaller, is een extra vraag voor de Nederlandse en Belgische kijker.

Mooie rit voor de boeg

We verwachten in ieder geval weer een mooie rit. Het zal niet eenvoudig zijn voor de sprinters en hun ploegen. Controle gaat het codewoord zijn, maar of die twee klimmetjes precies genoeg schade kunnen doen? Dat is een grote vraag. Ook eerder hebben we gezien dat bijvoorbeeld de Rockets het risico zullen nemen om de hele ploeg op te offeren voor de kansen van Groenewegen (fietswissel, Ronde van Brugge, remember?) Die luxe heeft Milan bijvoorbeeld niet, maar Magnier zou die wel weer hebben. En Magnier kan met Stuyven ook een alternatieve kaart spelen.