De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties (10): Max van Heeswijk in 1997, 2004 en 2005

Theo de Rooij blijkt achteraf over profetische gaven te beschikken als hij tijdens de ploegenpresentatie van Rabobank, het jaar 1997 is nog maar net begonnen, een van zijn nieuwe aanwinsten introduceert. Volgens de ploegleider is Max van Heeswijk zo’n renner die in de laatste kilometer van een vlakke etappe kan wegspringen en uit de greep van het peloton kan blijven. Veel journalisten horen het schouderophalend aan. In zijn eerste twee profseizoenen heeft de Limburger, in dienst van het Amerikaanse Motorola, weliswaar een paar overwinningen geboekt – Van Heeswijk wint onder meer etappes in de ronden van Nederland en Luxemburg – maar de grootse toekomst die hem was voorspeld lijkt vooralsnog ver weg. Volgens kenners heeft de derdejaarsprof meer talent dan generatiegenoten als Michael Boogerd en Léon van Bon, maar een echte doorbraak laat op zich wachten. Ook in dienst van Rabobank kent Van Heeswijks carrière in eerste instantie meer dalen dan pieken. Blessures en een matig vormpeil houden hem uit de Tourselectie. Van Heeswijk mag wel naar de Vuelta, maar ook die lijkt lange tijd niet op succes uit te draaien.

Van Bon heeft de ronde voor Rabobank weliswaar gered door de achttiende etappe te winnen. Klassementskopman Peter Luttenberger zit op dat moment echter al bijna een week thuis en de andere Raborenners weten nauwelijks te overtuigen. Dan breekt de slotdag aan. Als alle hoofdprijzen al zijn vergeven moet het peloton nog een veredeld criterium van 154 kilometer door Madrid rijden. Dat lijkt op voorhand vanzelfsprekend op een massasprint uit te draaien en een strijd te worden tussen de twee renners die eerder in de ronde elk al driemaal een rit wonnen. Ján Svorada en Marcel Wüst zijn met afstand de beste spurters in Spanje. Wie hen wil kloppen moet een list verzinnen en precies dat doet Van Heeswijk. Op de manier die ploegleider De Rooij eerder al aankondigde demarreert hij bij het ingaan van de slotkilometer. De knechten van Svorada en Wüst verkijken zich op de snelheid die Van Heeswijk ontwikkelt en de beide sprinters zelf komen te laat.

Ondanks het winnen van Parijs-Brussel in 2000 en ritzeges in onder meer de Ronde van Catalonië en de Eneco Tour blijft zijn loopbaan grillig. Bij Rabobank kan Van Heeswijk niet goed aarden. In dienst van Mapei en Domo-Farm Frites evenmin. De Nederlander wordt luiheid en gemakzucht verweten. Pas als hij opnieuw voor een Amerikaanse ploeg gaat rijden, het US Postal van Lance Armstrong, leeft Van Heeswijk op. Opnieuw slaat hij toe in de Vuelta. In 2004 wordt op de openingsdag de ploegentijdrit gewonnen. Kopman Floyd Landis mag de leiderstrui aantrekken, maar dankzij een tussensprint onderweg en de bijbehorende bonificatie neemt Van Heeswijk het amarillo de volgende dag over. Een etmaal verder levert hij het tricot alweer in bij ploeggenoot Benoît Joachim. Een jaar later is de Nederlander opnieuw spekkoper in Spanje. Discovery Channel heeft het sponsorschap van de Amerikaanse ploeg dan inmiddels van US Postal overgenomen. Van Heeswijk sprint in de derde etappe al naar de zesde plek, vier dagen later is hij in Vinaròs onbetwist de snelste van allemaal. De Nederlander lijkt veel te vroeg op kop te komen, maar heeft zoveel kracht in zijn lijf dat niemand hem voorbij komt. Erik Zabel, Tom Steels, Thor Hushovd; geen kleine jongens, maar geen van hen is bij machte Van Heeswijk van een nieuw succes in de Vuelta af te houden.