De Nieuwe Hinault (9): Richard Virenque

In 1985 wint Bernard Hinault als nog altijd laatste Fransman de Tour. In de ruim vier decennia die volgen worden vele Franse talenten, tegen wil en dank, opgezadeld met het predicaat ‘de nieuwe Hinault’. Geen van allen kunnen ze de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk waarmaken. Deze hele Tour lang nemen we iedere dag zo’n voormalige ‘nieuwe Hinault’ onder de loep. Waarom zag het er aanvankelijk zo veelbelovend uit, maar lukte het toch niet om in de voetsporen van Hinault te treden? In het slotweekeinde, als het peloton Parijs bereikt, toetsen we de prestaties van het tweetal dat momenteel geldt als de Franse nationale hoop in bange dagen. Kévin Vauquelin en supertalent Paul Seixas. Is een van die twee dan misschien degene die Hinault eindelijk weet op te volgen en Frankrijk haar zo lang en vooral zo vurig gewenste volgende Tourzege bezorgt?

Door: Vincent de Lijser
12 jul '26

Naam: Richard Virenque

Bijnaam: Richard Cœur de Lion, oftewel Richard Leeuwenhart

Jaren actief: 1991-2004

Ploegen: RMO, Festina, Polti, Domo-Farm Frites, QuickStep-Davitamon

Aantal Tourdeelnames: 12

Hoogste Tourklassering: tweede in 1997. Virenque wint in totaal zeven etappes en mag zich zeven keer bergkoning van de Tour noemen; nog altijd een record

Waarom leek hij de opvolger van Hinault? : van alle Franse renners die sinds de Tourzege van Hinault in 1985 de revue zijn gepasseerd, is Virenque ongetwijfeld degene in wie het meest geloofd werd. De immer aanvalslustige klimmer is bergop veelvuldig heer en meester en heeft bij het roemruchte Festina een rennersgilde om zich heen dat als het gaat om kwaliteit doet denken aan de La Vie Claire-ploeg van Hinault uit de jaren ’80. Behalve Virenque spelen ook ploeggenoten als Laurent Dufaux en Laurent Brochard jaarlijks een hoofdrol in de Tour en zijn goed voor hoge eindklasseringen en dagsuccessen.

Waarom was hij het niet? : om te beginnen heeft Virenque de pech dat er in de jaren ’90 elk jaar flink wat tijdritkilometers in de Tour liggen. In de ronde van 1997, waarin hij tweede wordt achter Jan Ullrich, moet er maar liefst 126 kilometer – verdeeld over een proloog en twee lange chronoraces – tegen het uurwerk worden gebuffeld. Van de negen minuten die Virenque in Parijs prijsgeeft op de Duitse Tourwinnaar, heeft hij er bijna zeven in tijdritten verloren. En dan is er natuurlijk die beruchte Festina-affaire in 1998. Virenque en zijn ploegmaten zijn topfavoriet om de strijd aan te binden met Ullrich en Marco Pantani, maar als verzorger Willy Voet kort voor de Tourstart bij de Belgisch-Franse grens wordt aangehouden met een auto vol EPO en andere verboden middelen, breekt een rel uit en kan de voltallige Festina-ploeg na de zesde etappe inpakken en wegwezen. Desondanks blijft Virenque in Frankrijk een publiekslieveling, alsof er nooit iets is gebeurd. Een jaar later staat hij al weer doodleuk in de bolletjestrui op de Champs-Élysées. Al is hij, ondanks meerdere top 10-eindklasseringen, na de affaire nooit meer een serieuze kandidaat-eindwinnaar.

Advertentie